ก่อนส่งเวรเช้า ห้องฉุกเฉินไม่มีใครพูดตลก
สวี่ฉิงท้องนอกมดลูกแตก อู๋เฮ่ากล้ามเนื้อหัวใจอักเสบเฉียบพลัน สองเคสนี้วางเทียบกัน ดีกว่าคำสั่งสอนใด ๆ
เจี่ยงเผิงยื่นบันทึกการดำเนินโรคของอู๋เฮ่าให้ซุนจื้อเฉียง นิ้วมือยังเกร็งเล็กน้อย
ซุนจื้อเฉียงอ่านจบ เงยหน้าขึ้น "บันทึกสัญญาณชีพชัดเจน เวลาที่โทรก็จดไว้ ดีมาก"
เจี่ยงเผิงอึ้งไป "ขอบคุณครับ อาจารย์ซุน"
ถ้าเป็นเมื่อวาน เขาคงคิดว่าคำว่า "ดีมาก" ก็แค่นั้น
แต่บันทึกของอู๋เฮ่ายังกดทับอยู่ใต้มือเขา ริมกระดาษยับยู่เพราะกำแน่น
เบื้องหลังสองคำนั้น คือทุกนาทีที่คนไข้จากห้องฉุกเฉินไปถึงหอผู้ป่วยวิกฤตเด็ก
หม่าเฮ่าพิงขอบประตู ก็ไม่ได้ยิ้มแสยะอีก
เขามองหลินเย่ "เมื่อคืนนายจงใจให้ฉันกับเจี่ยงเผิงรับเคสใช่ไหม"
หลินเย่กำลังดื่มนมถั่วเหลืองที่พยาบาลจ้าวยัดให้ พยักหน้า "พวกนายต้องรับสักวัน"
"ไม่กลัวพวกเราพลาดเหรอ"
"กลัว"
หม่าเฮ่าชะงัก "นายนี่พูดไม่ปลอบใจคนเลย"
พยาบาลจ้าวยิ้มอยู่ข้าง ๆ "ฉุกเฉินจะปลอบใจนายทำไม ปลอบเสร็จคนไข้ก็ไม่เป็นอันตรายแล้วเหรอ"
ฉินไห่เดินเข้ามาในห้อง ทุกคนยืนตรงทันที
เขาวางเคสเมื่อคืนลงบนโต๊ะ "ประชุมเช้าวันนี้ พูดสามเรื่อง"
ข้อหนึ่ง ปวดท้องในผู้หญิง ห้ามตัดการตรวจเกี่ยวกับการตั้งครรภ์เพราะอายุ สถานภาพสมรส หรือทัศนคติญาติ