ก่อนเริ่มกะดึกคืนที่สอง หลินเย่งีบอยู่ในห้องเวรสี่สิบนาที
ตอนตื่นขึ้นมา มีข้อความในกลุ่มหัวหน้าภาคสามข้อความบนมือถือ
เหมิงชิ่งเหว่ย: [เด็กเมื่อคืนย้ายไปหอผู้ป่วยวิกฤตเด็กแล้ว ความดันคงที่แล้ว]
เสิ่นรั่วเหมย: [แม่คลอดฟื้นแล้ว ประโยคแรกถามถึงลูก]
เหลียงซิ่วหลาน: [เด็กคลอดก่อนกำหนดยังใส่ท่ออยู่ อย่าถามว่าดีไหม มีชีวิตอยู่ได้ก็คือดี]
พยาบาลจ้าวพิมพ์คำเดียวข้างล่าง: [โหด]
เหลียงซิ่วหลานตอบ: [ห้องฉุกเฉินเมื่อคืนโหดกว่า]
หลินเย่จ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง แล้วคว่ำมือถือลง
เขาไม่กล้าแสดงสีหน้าโล่งอกออกมา
คืนที่สองของห้องฉุกเฉิน เงียบกว่าคืนแรก
เงียบจนถึงเที่ยงคืนครึ่ง 120 ถึงส่งคนไข้มาหนึ่งราย
ผู้หญิงอายุสามสิบกว่า ใส่หมวกไหมพรม หน้าซีดเหลือง ห่มผ้าบางๆ ไว้บนตัว สามีที่มาด้วยเข็นรถเข็นไปพลางอธิบายไปพลาง
"ก็แค่ไข้ต่ำ ไม่ถึงสามสิบแปดองศา เธอเพิ่งให้คีโมเสร็จ โรงพยาบาลชุมชนบอกว่าเม็ดเลือดขาวต่ำ ให้เรามาโรงพยาบาลใหญ่ตรวจดู"
พยาบาลจ้าวได้ยินสามคำ "ให้คีโมเสร็จ" ป้ายคัดกรองในมือย้ายจากโซนเหลืองไปอยู่ขอบโซนแดงทันที
สามีร้อนใจ: "พยาบาล ไม่ต้องเว่อร์ขนาดนี้มั้ง เธอแค่อ่อนเพลีย มาขอน้ำเกลือ"
พยาบาลจ้าวเงยหน้า: "หลังให้คีโมแล้วเม็ดเลือดขาวต่ำแถมมีไข้ ไม่ใช่แค่อ่อนเพลียธรรมดานะ"
ผู้หญิงพูดเบาๆ: "ฉันไม่อยากนอนโรงพยาบาล ลูกพรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียน"
ตอนหลินเย่เดินเข้าไป ระบบเด้งขึ้นมาแล้ว
[ระบบเตือนภัยฉุกเฉินเริ่มทำงาน]
[ความเสี่ยงสูง: ภาวะเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโทรฟิลต่ำร่วมกับการติดเชื้อ, ภาวะช็อกติดเชื้อระยะแรกเริ่ม]