ตีหนึ่งสี่สิบนาที ห้องผู้ป่วยวิกฤตในที่สุดก็มีเตียงว่างหนึ่งเตียง
ไม่ใช่เพราะคนไข้ลดลง
แต่เพราะคนที่อาการหนักสุด ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดและห้องซีทีสแกน
พื้นยังไม่ทันได้ถู แบบบันทึกกู้ชีพหนีบอยู่กับรถเข็นแฟ้มประวัติ เป็นตั้งหนาเตอะ ขอบมุมกระดาษยับย่นด้วยน้ำและเหงื่อ
พยาบาลจ้าวถือปากกาเมจิก เขียนชื่อใหม่บนกระดานไวท์บอร์ด
หมายเลขหนึ่ง ไม่ทราบชื่อ บาดเจ็บที่ศีรษะ รอซีทีสแกนหลังลดความดันในช่องอก
หมายเลขสอง หวังเฉิง เลือดออกในช่องท้อง กำลังผ่าตัดที่ศัลยกรรมทั่วไป
หมายเลขสาม หลี่เสี่ยวหย่า ตั้งครรภ์ 29 สัปดาห์ กำลังผ่าตัดที่สูติเวช
หมายเลขสี่ เล่อเล่อ เด็กเลือดออกในช่องท้อง กำลังผ่าตัดที่ศัลยกรรมทั่วไป
เธอเขียนตัวสุดท้ายจบ ปลายปากกาชะงักไปนิดหนึ่ง
"กะดึกแบบนี้ ไวท์บอร์ดแทบจะเขียนไม่พอแล้ว"
หัวหน้าฉินยืนอยู่หน้ากระดาน "ไม่พอเขียนก็เปลี่ยนกระดานใหญ่ขึ้น ห้ามตกหล่นคน"
หลินเย่พิงเคาน์เตอร์พยาบาล ถือใบประเมินการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยไปซีทีสแกนของหมายเลขหนึ่งอยู่ในมือ
หมอวิสัญญีประเมินทางเดินหายใจหมายเลขหนึ่งเสร็จแล้ว ศัลยกรรมทรวงอกก็มาดูเข็มลดความดันแล้ว เตรียมใส่สายระบายทรวงอกแบบปิดก่อนย้าย
หลัวเจี้ยนผิงจ้องจอมอนิเตอร์ "ความดันขึ้นมาหน่อยแล้ว ออกซิเจนในเลือด 95 เปอร์เซ็นต์ ใส่สายระบายทรวงอกแล้วไปซีที ศัลยกรรมประสาทรออยู่หน้าห้องซีทีสแกน"
หมายเลขหนึ่งยังคงหมดสติ
ขวดระบายทรวงอกแขวนข้างเตียง ฟองอากาศดังกุก ๆ ในขวดซีลน้ำ เหมือนเครื่องพิสูจน์ว่าห้องฉุกเฉินนี้ยังมีลมหายใจ
หลินเย่ก้มหน้าเช็ค "ออกซิเจนพกพา จอมอนิเตอร์ เครื่องดูดเสมหะ ยาฉุกเฉิน ทีมเคลื่อนย้าย ยืนยันแล้ว ล้างเส้นทางเคลื่อนย้าย เคลียร์ลิฟต์ก่อน"