แปดโมงเช้า ในห้องประชุมแผนกฉุกเฉิน ครึ่งหนึ่งดูเหมือนเพิ่งขึ้นจากน้ำ
พยาบาลจ้าวนั่งแถวหลังสุด ตรงหน้าคือซาลาเปาที่หลิวเจิ้นหัวซื้อมาให้
เธอกัดไปหนึ่งคำ แล้วให้ความเห็นว่า “พอได้ ยังไม่เย็น”
หลิวเจิ้นหัวยืนหน้าโปรเจกเตอร์ หน้าเครียด “ขอบคุณที่ยอมรับ”
ฉินไห่วางรายงานการกู้ชีพลงบนโต๊ะ “อย่าเสียเวลา เริ่มเลย”
วาระแรกของการสรุปผลคือ เหตุรถชนท้ายกันบนทางด่วน
บนไวท์บอร์ดมีรายชื่อผู้ป่วยโซนแดง 4 คน
รายที่ 1 ไม่ทราบชื่อ เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอกเฉียบพลันร่วมกับโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศ หลังผ่าตัดอยู่ในห้องไอซียู
รายที่ 2 หวังเฉิง เลือดออกในช่องท้อง หลังผ่าตัดอยู่ในห้องไอซียู
รายที่ 3 หลี่เสี่ยวหย่า หลังผ่าคลอด แม่พักฟื้น ทารกคลอดก่อนกำหนดอยู่ในหอผู้ป่วยวิกฤตทารกแรกเกิด
รายที่ 4 เล่อเล่อ ม้ามแตก หลังผ่าตัดยืมเตียงในหอผู้ป่วยวิกฤตเด็กเฝ้าระวัง
หลิวเจิ้นหัวชี้ไปที่ไทม์ไลน์ “ตั้งแต่รถพยาบาลคันแรกมาถึง จนกระทั่งผู้ป่วยโซนแดงรายที่ 4 เข้าสู่ขั้นตอนการผ่าตัด ใช้เวลา 47 นาที ผลลัพธ์ดีมาก แต่สิ่งที่ผมถามคือขั้นตอน”
เขามองไปที่หลินเย่
“เด็กน้อยเล่อเล่อไม่มีเลือดออกภายนอก ทำไมถึงส่งเข้าโซนแดงทันที”
ในห้องประชุมมีหลายคนมองมาด้วย
คำถามนี้ฟังดูไม่เหมือนการหาเรื่อง
เหมือนต้องการถอด “ความรู้สึก” เมื่อคืนออกมาเป็นสิ่งที่สอนคนอื่นได้
หลินเย่เปิดบันทึกของตัวเอง
“ข้อแรก กลไกการเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ มีแรงกระแทกพลังงานสูง ข้อสอง รอยฟกช้ำที่ผนังหน้าท้องเป็นแนวแบบเข็มขัดนิรภัย ตำแหน่งพาดผ่านชายโครงซ้ายบน ข้อสาม ผู้ป่วยนิ่งเงียบผิดปกติ ไม่ตรงกับอาการเด็กบาดเจ็บทั่วไป ข้อสี่ มือเท้าเย็นชื้น หัวใจเต้นเร็ว ความดันต่ำกว่าปกติ ข้อห้า กดเจ็บชายโครงซ้ายบน ผลอัลตราซาวนด์เฉพาะจุดพบเงาขุ่นของของเหลวที่ม้ามและโพรงไต”
เขาหยุดนิดหนึ่ง “เพราะฉะนั้น ไม่ใช่เพราะเขาเป็นเด็กถึงเข้าห้องโซนแดง แต่เพราะหลักฐานมันแดงพอ”