หมอวิสัญญีเพิ่งเดินเข้ามา เสิ่นรั่วเหมยก็ดึงกระดาษจากจอมอนิเตอร์ลงมาท่อนหนึ่ง
“ยี่สิบเก้าสัปดาห์ รถชนกระแทกช่องท้องแรง มดลูกหดเกร็ง มีเลือดออกทางช่องคลอดเล็กน้อย หัวใจทารกเต้นช้าลงซ้ำ ๆ” เธอพูดเร็ว “สงสัยสูงว่ารกลอกตัวก่อนกำหนด ทารกในครรภ์เครียด ฉันขอเข้าห้องผ่าตัดประเมินโอกาสผ่าคลอด”
หญิงตั้งครรภ์หน้าซีดจนเกือบเป็นสีเขียว นิ้วมือกำผ้าปูเตียงแน่น
“หมอคะ สามีฉันอยู่ไหน”
ไม่มีใครกล้าพูดห้าคำว่า “เขาก็กำลังกู้ชีพอยู่” ใส่หน้าเธอตรง ๆ
หลินเย่เหลียวไปทางทางเดินห้องผ่าตัด เปลหมายเลขสองถูกเข็นมาถึงประตูแล้ว ซุนจื้อเฉียงตามมาด้วย เหมิงชิ่งเหว่ยสั่งการอยู่ข้าง ๆ ให้เตรียมเลือด
“สามีคุณกำลังรับการรักษาอยู่อีกด้านหนึ่ง หมอรับตัวแล้ว” หลินเย่พูด “ตอนนี้คุณแค่ฟังหัวหน้าเสิ่น ทำให้การหายใจคงที่ก่อน”
หญิงตั้งครรภ์น้ำตาไหลผ่านขมับซึมเข้าเส้นผม “ลูกจะเป็นอะไรไหม”
เสิ่นรั่วเหมยก้มตัวลงมาหา น้ำเสียงไม่ได้มีความก้าวร้าวเหมือนตอนด่าคนปกติ แต่กลับหนักแน่นกว่าเดิม
“ฉันไม่โกหกคุณ เด็กอันตราย คุณก็อันตราย เราต้องปกป้องคุณก่อน แล้วค่อยพยายามเต็มที่เพื่อเด็ก ตอนนี้คุณห้ามขยับ ห้ามกลั้นหายใจ เข้าใจไหม”
ริมฝีปากของหญิงตั้งครรภ์สั่นเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
ถึงคำพูดจะแข็งกร้าว แต่หญิงตั้งครรภ์กลับค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจที่กลั้นอยู่ออกมา
หมอวิสัญญีตรวจสอบจอมอนิเตอร์อย่างรวดเร็ว “ความดันเลือดยังพอรับได้ แต่หัวใจเต้นเร็วมาก ยังไม่สามารถตัดประเด็นเสียเลือดออกได้นะ ตัวอย่างเลือดไขว้ตรวจหมู่เลือด ส่งไปหรือยัง”
พยาบาลจ้าวสอดใบตอบกลับการตรวจหมู่เลือดไว้ข้างหลังบันทึกการเฝ้าระวัง “ส่งแล้วนะคะ ติดต่อเรื่องเตรียมเลือดฉุกเฉินกรุ๊ปโอไว้ด้วย”