กรุ๊ปแพทย์ประจำบ้านฝึกหัดระเบิดเร็วกว่ากรุ๊ปหัวหน้าภาคอีก
หม่าเฮ่าเล่าเรื่องการช่วยชีวิตที่แผนกสูติแค่ครึ่งเดียว ในกรุ๊ปก็แชทกันเป็นร้อยแล้ว
[เป็นหลินเย่อีกแล้วเหรอ]
[เขาท่องคลังข้อสอบมาล่วงหน้าหรือเปล่า]
[ห้องฉุกเฉินจะมีโรคหนัก ๆ ให้เขาเจอได้ทุกครั้งเลยเหรอ]
[พวกนายอย่าหมั่นไส้เลย เขาช่วยคนไว้จริง ๆ นะ]
[ช่วยคนแล้วมันจะบังเอิญขนาดนี้ทุกครั้งเลยเหรอ]
หลินเย่ไม่ได้อ่านกรุ๊ป
เขานั่งอยู่ในห้องทำงานห้องฉุกเฉิน ข้างมือมีน้ำเย็นครึ่งแก้ว กำลังเขียนบันทึกอาการของสวี่ฉิงต่อให้สมบูรณ์
หม่าเฮ่ายืนอยู่ข้าง ๆ หลายครั้งอยากพูด สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่
“หลินเย่”
“อือ”
“เมื่อกี้นายกล้าถามประจำเดือนครั้งสุดท้ายได้ยังไง”
“ผู้หญิงที่ปวดท้องต้องถามทุกคน”
“แต่ป้าเขาด่าแบบนั้น นายไม่กลัวโดนฟ้องร้องเหรอ”
หลินเย่หยุดปากกา “กลัว”
หม่าเฮ่าชะงัก
หลินเย่เขียนต่อ “กลัวก็ต้องถาม”
หม่าเฮ่าเงียบไป
ตอนนั้นเอง เจี่ยงเผิงแพทย์ประจำบ้านฝึกหัดอีกคนเดินเข้ามาจากประตู ในมือถือตารางเวรดึก
“หัวหน้าฉินบอกว่าคืนนี้พวกเราทุกคนไปเรียนรู้ที่ห้องฉุกเฉิน”
น้ำเสียงตอนพูดคำว่า “เรียนรู้” ฟังดูแปลก ๆ
หลินเย่เงยหน้า “ได้”
เจี่ยงเผิงวางตารางลงบนโต๊ะ “แต่ว่าหลินเย่ ตอนนี้นายดังมาก พวกเราเดินตามนาย นี่แค่ต้องทำหน้าที่ปรบมือใช่ไหม”