ตอนที่สวี่ฉิงถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน โทรศัพท์ของเสิ่นรั่วเหมย หัวหน้าแผนกสูตินรีเวชยังต่อไม่ติด
พยาบาลจ้าวกั้นหญิงวัยกลางคนไว้นอกประตู “ข้างในกำลังช่วยชีวิต ญาติรอฟังข่าวนะคะ”
“ฉันเป็นอาเธอ!” หญิงวัยกลางคนยังตะโกน “พ่อแม่เธอไม่มา ฉันต้องดูเธอ!”
“เมื่อกี้คุณด่าเธอจนเกือบยืนไม่ไหว” พยาบาลจ้าวสีหน้าเย็นชา “ตอนนี้คุณยืนรอข้างนอกก่อน”
หม่าเฮ่าเดินตามหลังหลินเย่ หน้าซีด
เมื่อกี้เขายังถามหลินเย่ว่าทำได้ไง ตอนนี้เห็นความดันสวี่ฉิงร่วงไม่หยุด ถึงได้รู้ว่าเบื้องหลังคำว่า “ดูออก” สามคำนั้นแบกรับอะไรไว้
หลินเย่รายงานอาการให้แพทย์เวรสูติฯ เร็ว ๆ “อายุ 22 ปวดท้องน้อย ไม่ทราบประวัติขาดประจำเดือน ตรวจปัสสาวะตั้งครรภ์ออกเร็ว ๆ นี้ ความดัน 84/52 สงสัยท้องนอกมดลูกแตก”
เสียงแพทย์เวรปลายสายตึงขึ้นทันที “เสิ่นหัวหน้ากำลังมา เตรียมเลือดไว้ก่อน เตรียมอัลตราซาวด์ด้วย”
ผลตรวจปัสสาวะตั้งครรภ์ออกเร็วมาก
เป็นบวก
ในห้องฉุกเฉินเงียบไปชั่วขณะ
หม่าเฮ่ามองไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัว
อาเธอที่อยู่ข้างนอกยังโทรศัพท์ กดเสียงต่ำด่า “ลูกแกทำขายหน้าที่ รพ. รีบมาเดี๋ยวนี้!”