ทันทีที่ชื่อโจวเฟิ่งอิงปรากฏขึ้น ภาพแรกที่แวบขึ้นในหัวหลินเย่คือวันนั้นที่คุณยายได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ
เลือดคั่งใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอกชนิดเรื้อรังกำเริบเฉียบพลัน
ประวัติใช้ยาต้านการแข็งตัวของเลือด
อาเจียน สติสัมปชัญญะเปลี่ยน ขาไม่มีแรง
วันนั้นถ้าช้ากว่านี้อีกนิด คุณยายอาจไม่มีโอกาสได้ขึ้นเขียงผ่าตัดเลยด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ ญาติคนไข้ยืนอยู่หน้าโต๊ะคัดกรอง ตาแดงก่ำ ซองเวชระเบียนในมือบีบจนบุบเบี้ยว
“คุณหมอหลินเย่อยู่ไหน” ผู้ชายถาม
พยาบาลจ้าวลุกขึ้นยืน “ห้องฉุกเฉินไม่ใช่หน่วยงานรับเรื่องร้องเรียนนะ แม่คุณตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
ผู้ชายกัดฟันแน่น “คนยังอยู่ แต่กลับบ้านแล้วเดินเซ กลางคืนนอนไม่หลับ ปวดหัวตลอดเวลา ตอนนั้นพวกคุณบอกว่าจะช่วยชีวิต พอช่วยกลับมาแล้วก็ไม่สนใจหลังจากนั้นแล้วใช่ไหม”
ฟังแล้วไม่น่าฟังเลย
แต่หลินเย่ก็ไม่มีทางโต้แย้งได้ทันที
ห้องฉุกเฉินให้ ‘การมีชีวิตอยู่รอด’ มาก่อนเป็นอันดับแรก แต่เมื่อคนไข้กลับไปถึงบ้าน อาการปวด ผลข้างเคียง ค่าใช้จ่าย การดูแลพี่เลี้ยง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
หลินเย่เดินเข้าไป
“ผมคือหลินเย่ คุณยายโจวเฟิ่งอิงวันนี้มาด้วยหรือเปล่า”
ผู้ชายชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะรับโดยตรง
“อยู่ในรถ แม่ไม่อยากเข้ามา บอกว่ากลัวโรงพยาบาล”
ฉินไห่เดินออกมาจากห้องผู้ป่วยวิกฤตพอดี ได้ยินประโยคสุดท้าย สีหน้ามืดลงนิดหนึ่ง
“พาคุณยายเข้ามาตรวจประเมินก่อน กลัวโรงพยาบาลก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ในรถได้”
ผู้ชายระวังตัวขึ้นทันที “พวกคุณจะให้ตรวจอะไรอีก”
ซุนจื้อเฉียงเพิ่งกลับมาจากส่งต่อคนไข้โพแทสเซียมสูง ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าไม่ค่อยจะดี “ถ้าเธอปวดหัวขาไม่มีแรงตอนนี้ ก็ต้องตรวจประเมินสิ คุณจะมาเรียกร้อง หรือจะมาเสียเวลา”