คืนที่สาม หลินเย่พิมพ์รายการความเสี่ยงสูงออกมาสิบชุด
กระดาษยังอุ่นจากเครื่องพิมพ์ ถูกพยาบาลจ้าวแปะไว้ที่เคาน์เตอร์พยาบาล โต๊ะคัดกรอง หน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต และห้องทำงานหมอ
ซุนจื้อเฉียงมองข้อแรก อ่านออกเสียง:
"ผู้ป่วยแน่นหน้าอกหรือปวดท้องแบบไม่ชัดเจน แต่มีสัญญาณชีพผิดปกติ ห้ามคัดแยกแบบง่าย ๆ ว่าเป็นโรคกระเพาะธรรมดา วิตกกังวล หรืออาการเมาค้าง"
เขาเงยหน้ามองหลินเย่: "ข้อแรกนี่ นายเอาเวรกลางคืนวันแรกของนายมาเขียนเลยใช่ไหม?"
หลินเย่พูดว่า: "คราวเฉินเจี้ยนกั๋วน่ะ บทเรียนแรงเกินไป"
"โอเค" ซุนจื้อเฉียงทุบกระดาษให้เรียบ "แต่ตัวหนังสือเยอะไป กลางคืนอ่านแล้วเปลืองตา"
พยาบาลจ้าวหยิบปากกาสีแดงวงคำทันที: "สัญญาณชีพผิดปกติ ดูแค่หกตัวนี้ก็พอ"
ตอนห้าทุ่ม โต๊ะคัดกรองมีคนไข้หน้าคุ้น ๆ เดินมา
ไม่ใช่ว่าหลินเย่รู้จักเขาหรอกนะ
แต่แบบนี้ห้องฉุกเฉินเจอทุกวัน
ผู้ชายอายุห้าสิบกว่า ใส่เสื้อแจ็กเก็ตเก่า ๆ มือกำแฟ้มใบสั่งฟอกไต หน้าตาหมองคล้ำ แต่ปากยังพูดว่า: "ก็แค่ไม่มีแรง คลื่นไส้นิดหน่อย พรุ่งนี้ค่อยฟอกก็ได้ วันนี้ไม่อยากวุ่นวาย"
ลูกสาวที่มาด้วยกระทืบเท้าร้อนใจ: "พ่อ ขาพ่อแทบยืนไม่อยู่แล้ว ยังบอกว่าพรุ่งนี้อีก!"
พยาบาลคัดกรองมองใบส่งตัว: "ยูรีเมีย ฟอกไตตามนัด?"
ลูกสาวพยักหน้า: "อาทิตย์ละสามครั้ง ครั้งก่อนวันก่อนโน้นไม่ได้ไป บอกว่าฝนตกถนนลื่น วันนี้บอกว่าแน่นหน้าอก คลื่นไส้"
ชายคนนั้นรำคาญ: "ฉันแน่นหน้าอกตอนไหน? ก็แค่ท้องไม่สบาย พวกคนหนุ่มสาวนี่ขี้ตื่น"
พยาบาลจ้าวเดินผ่านมาพอดี สายตากวาดไปที่ใบฟอกไตในมือเขา