รถบ้านพักคนชรามาถึงก่อนรถ 120
คนขับเปิดประตูรถ ลมร้อนกับกลิ่นยานวดของคนแก่พวยพุ่งเข้ามาที่หน้าห้องฉุกเฉิน
เตียงเข็นคนแก่อายุเจ็ดสิบกว่า หน้าซีกหนึ่งตก ปากเบี้ยว มีคราบน้ำลายติดอยู่
คนดูแลที่มาด้วยเหงื่อท่วมหัว กำใบรายงานของบ้านพักไว้แน่น
"หลังกินข้าวเย็นแกบอกว่าง่วง ทุกคนนึกว่าอากาศร้อนเป็นฮีทสโตรก ให้กินยาดับร้อนไป พอหลังๆ ก็พูดไม่ชัด ยกแขนขวาก็ไม่ขึ้น"
พยาบาลจ้าวเข็นเตียงมุ่งหน้าไปห้องผู้ป่วยวิกฤตแล้ว
"ครั้งสุดท้ายที่ปกติดีคือเมื่อไหร่"
คนดูแลอึ้ง
"หา?"
หลินเย่เดินตามไปเร็วๆ
"ครั้งสุดท้ายที่เห็นแกพูด เดิน กินข้าว ปกติดี คือเมื่อไหร่"
คนดูแลก้มดูใบรายงาน นิ้วสั่นจนกระดาษดังกรอบแกรบ
"ก่อนข้าวเย็น หกโมงสิบ ตอนคนดูแลเดินตรวจห้องยังปกติ หกโมงครึ่งกินข้าว ประมาณหนึ่งทุ่มบอกว่าง่วง"
ฉินไห่มารับเตียงเข็นที่หน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต
"ตอนนี้กี่โมง"
พยาบาลจ้าวดูนาฬิกา
"หนึ่งทุ่มสี่สิบสอง"
ช่วงเวลาที่ยังให้ยาได้ยังเหลือ
หลินเย่กลั้นสี่คำนี้ไว้ใต้ลิ้น ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ
พอคนแก่ถึงเตียงกู้ชีพ ก็ครางอืออาในลำคอ
แกอยากพูด แต่ลิ้นเหมือนไม่เชื่อฟัง
แขนขวาตกอยู่ข้างเตียง ยกไม่ขึ้นเลย
แต่มือซ้ายยังกำผ้าปูที่นอนได้
พยาบาลจ้าวพันผ้าพันแขนวัดความดัน
"น้ำตาลในเลือดล่ะ"
คนดูแลรีบบอก "วัดระหว่างทางมา หกจุดสอง"
พยาบาลจ้าววัดอีกครั้ง
"หกจุดสี่"
ไม่ใช่น้ำตาลต่ำ
ความดัน 178/96
ชีพจร 80 กว่า
ค่าออกซิเจนในเลือด 97
ดูท่าไม่ใช่คนใกล้ตาย
แต่หลินเย่กลัวที่สุดก็คือคนไข้ประเภทที่ "ดูแล้วยังรอได้" แบบนี้แหละ
ตัวเลขนับถอยหลังของระบบยังกระพริบอยู่ตรงขอบสายตา
[ช่วงเวลาที่ยังให้ยาได้เหลือ: 55 นาที 36 วินาที]
ซุนจื้อเฉียงหยิบไฟฉายขึ้นมาแล้ว
"ม่านตาเท่ากัน ยังมีรีเฟล็กซ์ต่อแสง ร่องแก้มข้างขวาตื้น"
หลินเย่ยืนข้างเตียง เสียงห้วน
"ให้ยายกแขนทั้งสองข้าง"
คนแก่ยกแขนซ้ายขึ้นอย่างฝืน
แขนขวาขยับนิดเดียว แล้วก็ตกกระแทกเตียงทันที
สีหน้าคนดูแลซีดลงทันที
"ปกติแกใช้แขนขวาได้นะ ยังใช้ตะเกียบเองได้เลย"