พ่อของถงถงมาที่ห้องฉุกเฉินตอนบ่ายวันรุ่งขึ้น
เขาไม่ได้ถือป้ายขอบคุณมา แค่หิ้วถุงผลไม้ถุงหนึ่ง ยืนหน้าร้านพยาบาลด้วยท่าทางประหม่า
พยาบาลจ้าวเงยหน้าขึ้น "เด็กเป็นไงบ้าง"
"ห้องไอซียูบอกว่าอยู่ตัวแล้ว หมอบอกให้ดูอาการอีกสองวัน" ชายคนนั้นดันถุงผลไม้ไปข้างหน้า "เมื่อวานขอโทษจริง ๆ ผมเข้ามาก็ด่าเลย ผม… ไม่รู้ว่าอันตรายขนาดนั้น"
พยาบาลจ้าวไม่รับ ชี้ไปด้านข้าง "วางตรงนั้นเถอะ โรงพยาบาลมีกฎ อย่าเอาของแพงมา"
"ไม่แพง ไม่แพง" ชายคนนั้นรีบบอก "แค่แอปเปิ้ลนิดหน่อย"
หลินเย่เพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน ชายคนนั้นเห็นเขาแล้วเดินเข้าไปทันที
"หมอหลิน"
หลินเย่หยุด "เด็กเป็นยังไงบ้าง"
ชายคนนั้นพยักหน้า ตาแดงเล็กน้อย "หายใจได้ละ หัวหน้าจียงบอกว่า ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดอาจอุดตันจริง ๆ"
เขาพูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ ก็ก้มตัวลง
หลินเย่ยื่นมือไปประคอง "ไม่ต้องแบบนี้หรอก"
"ต้องครับ" เสียงชายคนนั้นแหบพร่า "เมื่อวานผมบอกว่าโรงพยาบาลเก็บเงินมั่ว ว่าพวกคุณขู่คน ภรรยาผมร้องไห้ทั้งคืน บอกว่าถ้าพวกคุณไม่ถือสาเรา ลูกคงจะ…"
คำที่เหลือเขาพูดไม่ออก
ในโถงห้องฉุกเฉินผู้คนเดินไปมา ไม่มีใครมามุงดู