ตอนที่วางถงถงลงบนเตียงฉุกเฉิน เขานอนราบไม่ได้แล้ว
เด็กน้อยนั่งตัวตรง เอนไปข้างหน้า มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อแม่ไว้ ริมฝีปากมีสีม่วงจาง ๆ ทุกลมหายใจเข้า ในลำคอเหมือนมีเส้นด้ายเส้นหนึ่งถูกดึงให้ตึง
"อย่าให้เขานอนลง" หลินเย่ประคองไหล่เด็กไว้ "ให้นั่งไว้ก่อน"
แม่ของเด็กร้องไห้จนแทบยืนไม่อยู่ "เขาแค่มีไข้ รพ.ชุมชนบอกว่าต่อมทอนซิลอักเสบ กินยาก็หาย ทำไมถึงเป็นแบบนี้"
ในมือเธอยังกำถุงพลาสติกอยู่ ข้างในมียาลดไข้ ยาแก้อักเสบ และน้ำเชื่อมเหลืออีกครึ่งขวดที่ยังดื่มไม่หมด กล่องยาถูกเหงื่อชื้นจนนิ่ม ใบเสร็จค่ายาถูกขยำเป็นก้อน
"ตอนบ่ายยังบอกว่ากินข้าวได้" เธอร้องไห้ไปพลางค้นในถุง "หมอดูสิ เราไม่ได้ปล่อยทิ้งไว้ ไม่ได้ปล่อยทิ้งไว้จริง ๆ"
ซุนจื้อเฉียงดูสภาพการหายใจของเด็กแล้ว สีหน้าเปลี่ยนทันที "มีเสียงครืดคราดชัดเจน"
ฉินไห่ออกมาจากห้อง "หมอเด็กมาได้ยัง"
"เพิ่งแจ้งไป" พยาบาลจ้าวบอก "โสต ศอ นาสิก ก็โทรตามแล้ว"
แม่ของเด็กพอได้ยินว่าต้องเรียกหมอหูคอจมูก ก็ร้อนรนขึ้นมาทันใด "พวกคุณอย่ามามั่ว! เขาเจ็บคอแค่นี้ เรียกหมอตั้งหลายคนทำไม อยากเก็บเงินเพิ่มหรือไง"
พยาบาลจ้าวเงยหน้าขึ้น "เด็กหายใจหอบขนาดนี้ อย่าเพิ่งคิดเรื่องเก็บเงินเลย"