ไฟในห้องฉุกเฉินถูกเปิดจนสว่างที่สุด
แม่ของถงถงถูกพยาบาลพาออกไปนอกประตู พ่อของเด็กยืนอยู่หลังกระจก อ้าปากค้าง แต่ส่งเสียงอะไรไม่ออกเลย
เจียงซู่หมินก้มตัวลงมือ
หลินเย่ยืนข้างเตียง จับมือน้อย ๆ ที่ดิ้นไปมาของถงถงไว้ ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงกระดูกบาง ๆ ของเด็ก ถงถงไม่มีแรงจะร้องไห้แล้ว ลำคอเหลือแค่เสียงหายใจเข้าที่ขาด ๆ หาย ๆ
“อย่ากดลึกเกินไป” เหลียงซิ่วหลานจ้องหน้าจอ “ค่าออกซิเจนยังลดอยู่”
พยาบาลจ้าวส่งอุปกรณ์ให้ “กล้องส่องกล่องเสียง”
เจียงซู่หมินรับไป ขยับรวดเร็วและมั่นคง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาด่าออกมาเบา ๆ “ฝาปิดกล่องเสียงบวมเหมือนลูกบอล”
ใจหลินเย่หล่นวูบ
ระบบไม่ได้ส่งคำใบ้ใหม่มา
เวลานับถอยหลังเหลืออีก 2 นาที 10 วินาที
เจียงซู่หมินยื่นมือออกไป “ท่อ”
พยาบาลจ้าวยื่นท่อให้
ครั้งแรกสอดไม่เข้า
ค่าออกซิเจนของถงถงลดลงถึง 82
พ่อนอกประตูขาแทบทรุด พยาบาลอีกคนรีบพยุงไว้
เสียงเหลียงซิ่วหลานกดต่ำมาก “หัวหน้าเจียง”
“รู้แล้ว”
เหงื่อผุดบนหน้าผากเจียงซู่หมิน เขาปรับมุมใหม่
ครั้งที่สอง ท่อสอดผ่านช่องแคบ ๆ เข้าไปได้
พยาบาลจ้าวต่อเครื่องช่วยหายใจทันที
หนึ่ง
สอง
ค่าออกซิเจนบนจอมอนิเตอร์ค่อย ๆ ไต่กลับขึ้นมา
85, 89, 93
ลมหายใจที่กลั้นไว้ในห้องฉุกเฉินถูกปล่อยออกในที่สุด