เกาเหล่ยถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว ห้องฉุกเฉินก็เงียบไปไม่ถึงห้านาที
หมวกกันน็อคสีเหลืองใบนั้นยังวางอยู่บนเก้าอี้ ขอบหมวกถลอกไปนิดหน่อย ด้านในมีใบสั่งอาหารที่ยังส่งไม่หมดยัดอยู่
พยาบาลจ้าวหยิบขึ้นมาดู
"เหลืออีกสี่ออเดอร์"
หลินเย่กำลังเขียนบันทึกอาการอยู่ ปากกาชะงัก
ใบเสร็จพิมพ์เวลากำกับไว้ ออเดอร์ล่าสุดเลยเวลามายี่สิบแปดนาที ด้านล่างมีหมายเหตุของลูกค้า: ช่วยเร็วหน่อยนะ ลูกรอกินอยู่
เกาเหล่ยตอนปวดจนเหงื่อโชกยังห่วงเรื่องไปสายโดนหักเงิน
ฉินไห่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล สีหน้าไม่ค่อยดี "คนของแพลตฟอร์มล่ะ?"
"โทรศัพท์อยู่หน้าห้อง" พยาบาลจ้าวบอก "บอกว่าติดต่อผู้รับผิดชอบไม่ได้"
ฉินไห่หัวเราะเย็น "ติดต่อเรื่องเงินไม่ได้ แต่ติดต่อคนได้"
หัวหน้าสถานียืนมองไปทางห้องผ่าตัดผ่านประตูกระจก โทรศัพท์แนบหู เสียงเบามาก "ไม่ใช่ฉันสั่งให้มันฝืนส่ง มันบอกเองว่ายังวิ่งไหว ในกลุ่มอย่าพูดมั่ว รีบโอนออเดอร์ที่เหลือก่อน"
พยาบาลจ้าวได้ยินประโยคนี้ หน้าชาไปทันที
"ตัวเขายังอยู่บนเตียงผ่าตัด พวกนั้นกลับรีบโอนออเดอร์"
หลินเย่ไม่เงยหน้า แต่ตัวหนังสือในแฟ้มประวัติหนักแน่นขึ้น เกาเหล่ยล้มตอนไหน ใครพามาส่ง หัวหน้าสถานีเคยบอกว่า "ไม่หนัก" "ยังมีอีกตั้งสิบกว่าออเดอร์" เขาจดเพิ่มทีละข้อ