ฉินไห่กลับจากฝ่ายเวชปฏิบัติ สีหน้านิ่งกว่าเดิมอีก
ยิ่งนิ่ง ยิ่งบอกว่าจะมีคนซวย
พยาบาลจ้าวเข้าใจสีหน้านี้ดีที่สุด ตอนรินน้ำให้ก็ไม่กล้าถามอะไร
ฉินไห่เอาแบบแจ้งเตือนความเสี่ยงฟาดลงบนโต๊ะทำงาน “ต่อจากนี้คืนที่หลินเย่อยู่เวร ต้องมีอาจารย์แพทย์ประจำห้องฉุกเฉินคอยประกบ หน่วยงานที่ใช้บ่อยอย่างกุมารเวช หูคอจมูก อายุรศาสตร์หัวใจ ศัลยกรรมประสาท ศัลยกรรมทั่วไป ห้องฉุกเฉินจะทบทวนขั้นตอนการปรึกษาตอนกลางคืนใหม่”
ซุนจื้อเฉียงลองหยั่งเชิง “ทางฝ่ายเวชปฏิบัติว่าไงครับ?”
“เขาอยากได้ขั้นตอน ผมก็ให้ขั้นตอน” ฉินไห่บอก “แต่เรื่องที่ช่วยชีวิตคนได้ ก็ต้องเขียนใส่ขั้นตอนด้วย”
หลินเย่นั่งอยู่หน้าคอม ได้ยินประโยคนี้แล้วใจกระตุกวาบ
ฉินไห่หันมามองเขา “แล้วก็แกด้วย”
“หัวหน้า”
“อย่าเอาเบอร์ส่วนตัวของหัวหน้าแผนกมาเป็นเครื่องรางคุ้มกาย แกไม่ใช่ศิษย์เอกใคร ก่อนโทรให้เก็บหลักฐานให้พร้อม”
“เข้าใจครับ”
ฉินไห่พยักหน้า “คืนนี้แกพักเถอะ”
ประโยคนี้สิ้นสุดลง โทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์พยาบาลก็ดัง
พยาบาลจ้าวรับสาย ฟังไม่กี่วินาทีก็ขมวดคิ้ว
“กุมารเวชฉุกเฉินเหรอ? เด็กไข้สูงชักเหรอ? ตอนนี้อยู่ระหว่างทางเหรอ?”