ตอนที่ถังเจิ้นตงมาถึงห้องฉุกเฉิน ชายเสื้อเชิ้ตยังไม่ทันเก็บเข้าในกางเกง
ตัวเขาเพิ่งผ่านประตูอัตโนมัติ เสียงก็มาถึงก่อนแล้ว: "ใครบอกว่าจะรอผมเดินมาไม่ไหว?"
ในห้องฉุกเฉินไม่มีใครรับคำ
สวี่เต๋อเซิ่งนอนอยู่บนเตียง หน้าซีดราวกับฉาบปูนไว้เป็นชั้น พยาบาลจ้าวมือหนึ่งประคองหน้ากากออกซิเจน มือหนึ่งจับตามองจอมอนิเตอร์ พยาบาลสาวข้าง ๆ ยื่นกระดานเซ็นให้ญาติ เสียงพูดเร็วเหมือนแข่งกับเวลา
"นี่คือหนังสือยินยอมการสวนหลอดเลือดหัวใจฉุกเฉิน คุณหมอแจ้งความเสี่ยงแล้ว กรุณาเซ็นชื่อตรงนี้"
ลูกชายของสวี่เต๋อเซิ่งจับปากกา มือสั่นจนเขียนไม่ตรง: "เมื่อกี้บอกว่าโรคกระเพาะ ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องผ่าตัด?"
ถังเจิ้นตงคว้าแผ่นคลื่นไฟฟ้าหัวใจมาดูปราดเดียว
"ใครบอกแกว่าแค่โรคกระเพาะ?"
ลูกชายหันไปมองโจวไข่โดยไม่รู้ตัว
โจวไข่หน้าตายุ่งยาก
ถังเจิ้นตงไม่มีเวลาไปสืบ ชี้คลื่นไฟฟ้าหัวใจแล้วพูดว่า: "หัวใจขาดเลือดด้านล่าง หัวใจเต้นผิดจังหวะรุนแรงได้ทุกเมื่อ แกถามได้ แต่อย่าถ่วงเวลา ความเสี่ยงกับระยะเวลาฉันจะเขียนชัดเจน ที่เสียไปคือเวลาที่จะเปิดหลอดเลือด"
คำพูดนี้เอาเรื่องพอควร
ลูกชายของสวี่เต๋อเซิ่งถูกขู่จนปลายปากกาสั่น เลยเซ็นไปเลย
คนไข้ถูกเข็นไปห้องสวนหัวใจ
ระหว่างทาง สวี่เต๋อเซิ่งยังพึมพำ: "ผมไม่ทำ ผมท้อง…"