หลินเย่รู้ว่าตัวเองถูกวงแดงตอนกลับหอตอนบ่าย
หอพักแพทย์ฝึกหัดเป็นห้องสี่คน ผ้าม่านปิดอยู่ พื้นกองกล่องอาหารตามสั่งกับเอกสารติวหนังสือ เขาเพิ่งแขวนเสื้อกาวน์ไว้ที่พนักเก้าอี้ หม่าเฮ่า เพื่อนร่วมห้องก็โผล่หัวออกมาจากเตียง
“หลินเย่ นายดังแล้วนะ”
หลินเย่แทบลืมตาไม่ขึ้น “ตอนนี้ฉันอยากนอนนะ”
หม่าเฮ่าจ่อมือถือมาตรงหน้า “นอนอะไรกัน ดูก่อน”
หน้าจอเป็นตารางเวรดึกของแผนกฉุกเฉิน
ชื่อหลินเย่ถูกวงด้วยปากกาแดงสามวง ข้าง ๆ เขียนว่า ศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือดใหญ่ ศัลยกรรมประสาท อายุรศาสตร์หัวใจ ผู้อำนวยการสามคนโดนเขางัดข้อมาแล้วทุกคน
ข้างล่างยังมีแคปแชทอีกเป็นชุด
[คืนนี้หลินเย่อยู่ไหม]
[ถ้าอยู่ อย่าปิดเสียงมือถือนะอาจารย์]
[ได้ยินว่าเขาชอบลงมือตอนหลังเที่ยงคืน]
[อย่าพูดมั่ว สิ่งที่เขาตรวจคือโรค ไม่ใช่ตัวอาจารย์]
หม่าเฮ่าหัวเราะจนเตียงสั่น “นายนี่มันร่างกายแบบไหนกัน คนอื่นฝึกงานเก็บเคส นายเก็บเบอร์มือถือผู้อำนวยการ”
หลินเย่ผลักมือถือกลับไป “อย่ามาแพร่ต่ออีกเลย”
“นายคิดว่าฉันแพร่เหรอ ทั่วโรงพยาบาลแชร์กันหมดแล้ว” หม่าเฮ่าลุกขึ้นนั่ง “แต่พูดจริง ๆ นะ นายมีเคล็ดลับอะไรหรือเปล่า หลอดเลือดแดงใหญ่ฉีก เลือดออกในสมอง กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน นายดูออกได้ยังไงทุกอย่างเลย”
มือที่ถอดเสื้อนอกของหลินเย่ชะงักไปชั่วขณะ