โจวไข่เป็นแพทย์สนับสนุนที่ลงมาจากแผนกอายุรกรรมระบบทางเดินอาหาร เสื้อกาวน์ขาวติดกระดุมเรียบร้อยไม่ยับแม้แต่นิด
เขามองดูใบคัดกรองของสวี่เต๋อเซิ่ง แล้วมองมือที่กดท้องส่วนบนของชายชรา "โรคกระเพาะเรื้อรัง ปวดแสบร้อนหลังกินข้าว กรดไหลย้อน ห้องฉุกเฉินอย่าโยนทุกอย่างไปทางกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด ก่อนอื่นถามประวัติการป่วยให้ละเอียด"
ลูกชายของสวี่เต๋อเซิ่งรีบผงกหัว "ใช่ๆ พ่อผมเป็นโรคกระเพาะมาสิบกว่าปีแล้ว เมื่อวานยังกินพริกเลย ต้องเป็นกระเพาะแน่"
ชายชรานั่งบนเก้าอี้ หน้าซีดเป็นสีเทา ปากยังแข็ง "ผมไม่นอนโรงพยาบาล จ่ายยาให้หน่อยก็พอ แก๊สที่บ้านยังไม่ได้ปิด"
หลินเย่แปะแผ่นอิเล็กโทรดลงไป "ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจสองนาที ไม่ทำให้คุณปิดแก๊สช้า"
โจวไข่สีหน้าไม่ค่อยดี "หลินเย่ นายเพิ่งกลับมาจากฝ่ายเวชปฏิบัติ ทำตัวให้นิ่งกว่านี้หน่อยได้ไหม"
ประโยคนี้ออกมา พยาบาลข้างๆ สองสามคนได้ยินหมด
พยาบาลจ้าวมือยังทำงานไม่หยุด เพียงแค่เงยหน้ามองโจวไข่แวบหนึ่ง
หลินเย่ไม่เถียง
เขาจ้องเหงื่อบนหน้าผากชายชรา แล้วถามต่อ "ปวดร้าวไปทางไหน"
"ตรงนี้" สวี่เต๋อเซิ่งกดบนท้องส่วนบน "บางทีแขนซ้ายเมื่อย แพ้ประจำ"
"เมื่อกี้เดินแล้วเหนื่อยหอบไหม"
"เดินขึ้นบันไดหอบ อายุมากแล้วก็หอบกันทั้งนั้น"