รถพยาบาลคันที่สี่จอดสนิท พื้นกระเบื้องโถงฉุกเฉินมีรอยน้ำเต็มไปหมด
ล้อเปลสนามกระแทกธรณีประตู เอี๊ยดดังหนึ่งครั้ง
“ผู้โดยสารตอนหลัง ผู้หญิง อายุยี่สิบกว่า แผลเปิดปลายแขนซ้าย รู้สึกตัวดี!”
“นี่ยังมีผู้สูงอายุอีกคน แน่นหน้าอก ความดันหนึ่งสี่สิบหกแปดสิบ!”
คนสุดท้ายที่ลงมา เป็นเด็กคนหนึ่ง
เด็กชายถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยอุ้มอยู่ในอ้อมแขน ดูอายุราวหกเจ็ดขวบ ตัวห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมผู้ใหญ่ หน้าซีดขาวราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ เขาไม่ร้องไห้ ดวงตาเบิกโพลง ขนตายังมีหยดน้ำฝนเกาะอยู่
พยาบาลจ้าวเห็นเขาไม่ร้องไห้ กลับยิ่งขมวดคิ้ว
“ญาติเด็กอยู่ไหน”
เจ้าหน้าที่กู้ภัยส่ายหน้า “ที่เกิดเหตุวุ่นวายมาก เขานั่งข้างเบาะนิรภัยสำหรับเด็กตอนหลัง ยังไม่ได้ตรวจสอบว่าเป็นลูกใคร ระหว่างทางไม่ค่อยพูด ถามว่าปวดท้องไหม เขาพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า”
หลินเย่เงยหน้าขึ้นจากข้างเตียงหมายเลขหนึ่ง
ข้อความจากระบบไม่ได้ให้เวลาเขาหายใจหายคอ
[เพิ่มผู้ป่วยโซนแดง: เด็กบาดเจ็บ]
[ความเสี่ยงสูง: บาดเจ็บอวัยวะภายในช่องท้อง ช็อกจากการเสียเลือดระยะแรก]
[ความผิดปกติสำคัญ: เงียบผิดปกติ รอยฟกช้ำที่ผนังหน้าท้อง ปลายมือปลายเท้าเย็นชื้น]
[กรอบความเสี่ยง: 24 นาที 09 วินาที]
สายตาของหลินเย่เลื่อนจากกรอบสีแดงไปยังริมฝีปากซีดขาวของเด็ก
เด็กนี่แหละที่มักหลอกแผนกฉุกเฉินได้ง่ายที่สุด
เขาอาจไม่ร้องว่าปวด และบอกไม่ชัดว่าปวดตรงไหน เวลาควรจะร้องกลับไม่ร้อง ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม