ตึกบริหาร ชั้นสาม หน้าสำนักงานฝ่ายเวชปฏิบัติ
ทางเดินตอนเก้าโมงเช้าสว่างจ้าเสียจนแสบตา ต่างจากแสงไฟโทนเย็นที่ดูราวกับมีหมอกบางๆ ปกคลุมในห้องฉุกเฉินช่วงหลังเที่ยงคืนราวฟ้ากับเหว หลินเย่ยืนพิงกำแพง แขนเสื้อกาวน์สีขาวยังมีรอยเหลืองของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ขัดไม่หลุดติดอยู่ครึ่งด่าง
ซุนจื้อเฉียงยืนอยู่ข้างเขา หน้าบึ้งยาวเหยียด เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดด้วย
เสียงดังมาจากในประตู: "เข้ามา"
เปิดประตูเข้าไป รองหัวหน้าฝ่ายเวชปฏิบัติ หลิวเจิ้นหัว นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน บนโต๊ะมีสำเนาเวชระเบียนสองฉบับกางอยู่—ฉบับหนึ่งเป็นของเฉินเจี้ยนกั๋ว โรคหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดชนิดเอ อีกฉบับเป็นของหลิวเผิง ภาวะเลือดออกเหนือเยื่อหุ้มสมองชนิดเฉียบพลัน
"หลินเย่?"
"ครับ"
"แพทย์ประจำบ้านฝึกหัดปีสาม?"
"ครับ"
หลิวเจิ้นหัวถอดแว่น ใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะ "สองวัน คัดกรองเจอเคสเสี่ยงสูงสองราย รายหนึ่งข้ามขั้นโทรตรงถึงหัวหน้าศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือดใหญ่ อีกรายดันทุรังให้คนไข้ไปทำซีทีสมอง ผลออกมาถูกทั้งคู่ ฉันจะบอกไว้ก่อนเลย"
หลินเย่ไม่ตอบอะไร
หลิวเจิ้นหัวพลิกเวชระเบียนไปที่หน้าบันทึกการปรึกษา ปากกาสีแดงวงไว้ตรงคำว่า "แพทย์ประจำบ้านฝึกหัดห้องฉุกเฉินติดต่อหัวหน้าแผนก" อย่างชัดเจน
ไม่ผิดคาด เขาเลื่อนเวชระเบียนไปตรงหน้าคนทั้งสอง "แต่ขั้นตอนผิด"
ซุนจื้อเฉียงรีบพูดเบาๆ เพื่อผ่อนหนักให้เป็นเบา "หัวหน้าหลิวครับ ตอนนั้นสถานการณ์มันเร่งด่วนมากจริงๆ ครับ"
"ห้องฉุกเฉินวันไหนไม่เร่งด่วน?" หลิวเจิ้นหัวเงยหน้ามอง "ถ้าแพทย์ประจำบ้านฝึกหัดทุกคนใช้วิจารณญาณตัวเองเรียกหัวหน้าแผนกมาตรงๆ แบบนี้ ระบบการอยู่เวรของโรงพยาบาลจะเอาไว้ทำไม? เกิดเรื่องขึ้นใครรับผิดชอบ? ญาติฟ้องว่าตรวจเกินจำเป็นใครจะเป็นคนอธิบาย? คนไข้เสียชีวิตระหว่างเคลื่อนย้าย ใครเซ็นชื่อ?"