สิบโมงเช้า ห้องประชุมเล็กตึกบริหาร
หลินเย่นั่งแถวสุดท้าย ตรงหน้าคือเอกสารชี้แจงสถานการณ์ของตัวเอง
ฉินไห่นั่งแถวหน้า ข้าง ๆ เป็นซุนจื้อเฉียง หลิวเจิ้นหัวนั่งตำแหน่งประธาน ฝ่ายเวชปฏิบัติ ฝ่ายการพยาบาล ฝ่ายวิทยาศาสตร์ศึกษา มากันครบ
ในนามการประชุมคือ "การทบทวนกระบวนการเคสฉุกเฉินความเสี่ยงสูง"
แต่ในเอกสารบนโต๊ะ ชื่อของหลินเย่ปรากฏนับสิบครั้ง
ทุกครั้งที่ปรากฏ จะมีแผนกหนึ่งตามมาข้าง ๆ: ศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือดใหญ่, ศัลยกรรมประสาท, อายุรศาสตร์หัวใจ, กุมารเวช, หูคอจมูก, สูตินรีเวช, ศัลยกรรมทรวงอก
หลินเย่มองชื่อตัวเองเรียงอยู่กับแผนกพวกนี้ แผ่นหลังค่อย ๆ แนบชิดพนักเก้าอี้ นั่นไม่เหมือนเกียรติยศ เหมือนบันทึกโทรศัพท์ที่อาจถูกสอบถามเมื่อไหร่ก็ได้
อาจารย์ฝ่ายวิทยาศาสตร์ศึกษาเริ่มก่อน: "การที่แพทย์ประจำบ้านฝึกหัดเข้าร่วมกู้ชีพเพื่อเรียนรู้เป็นเรื่องปกติ แต่ช่วงนี้หลินเย่รับแรงกดดันในการตัดสินใจเกินสถานะแพทย์ฝึกหัดในหลายเคส เรากังวลว่ามันจะไม่ดีต่อการจัดการฝึกอบรม"
เธอพูดไม่หนัก แต่ทุกคำลงบนแฟ้มประวัติการฝึกอบรม
หลินเย่นั่งด้านหลัง มองเห็นข้างชื่อตัวเองระบุ "แพทย์ประจำบ้านฝึกหัดปีสาม" ปกติแล้วตัวอักษรพวกนี้เป็นแค่สถานะบนป้ายหน้าอก แต่วินาทีนี้มันเหมือนเส้นแบ่ง กั้นเขาออกจากหัวหน้าและแพทย์ประจำที่อยู่ข้างหน้าอย่างชัดเจน