ผลตรวจของเหลียงกั๋วอัน ส่งกลับมาที่ห้องฉุกเฉินตอนบ่ายวันที่สาม
หานชิงจากแผนกต่อมไร้ท่อโทรตรงถึงฉินไห่: "ตอนน้ำตาลในเลือดต่ำ อินซูลินกับซี-เปปไทด์ไม่ควรสูงแต่กลับสูง ภาพถ่ายบ่งชี้มีก้อนที่ตับอ่อน โอกาสเป็นเนื้องอกอินซูลินสูงมาก ญาติคนไข้อยากคุยกับหลินเย่สักคำ"
ฉินไห่ยื่นโทรศัพท์ให้หลินเย่
ปลายสาย ลูกชายของเหลียงกั๋วอันพยายามคุมเสียง: "หมอหลิน อาการของพ่อผม มันไม่ใช่แค่ฉีดน้ำตาลแล้วหายได้จริงๆ"
"หลังจากนี้ทำตามที่แผนกต่อมไร้ท่อกับศัลยกรรมจัดให้ก็พอครับ"
"ครับ" ชายหนุ่มนิ่งไปนิดหนึ่ง "เมื่อก่อนผมรำคาญโรงพยาบาล ทุกทีที่พ่อฟื้นก็รีบพากลับ คิดว่าจะได้ประหยัดเงินประหยัดเวลา หัวหน้าหานบอกว่า ถ้าน้ำตาลตกจนหมดสติล้มอีกครั้ง อาจฟื้นไม่ขึ้นมาเลย"
หลินเย่ไม่ได้เทศนาสั่งสอน
ปลายสายเงียบไปไม่กี่วินาที
"ขอบคุณที่ไม่ได้ให้พวกเรากลับ"
วางสายไป พยาบาลจ้าวเข้ามาใกล้: "ครั้งนี้ไม่ลุกลามถึงห้องฉุกเฉิน ก็นับว่าช่วยชีวิตคนได้เหมือนกัน"
หลินเย่พยักหน้า
การนับถอยหลังของคนไข้บางคน ไม่ได้อยู่บนจอ
มันซ่อนอยู่ในคำว่า "ทนๆ เดี๋ยวก็หาย" "ฉีดยาก็พอ" "โรคเก่าๆ" นั่นแหละ
ตกดึก โถงฉุกเฉินกลับมาคึกคักวุ่นวายอีกครั้ง
ไข้หวัดเป็นไข้ ล้มหัวแตกเย็บแผล คนแก่แน่นหน้าอก เด็กร้องท้องเสีย คนไข้ทะลักเข้ามาเป็นระลอก หลินเย่ตามซุนจื้อเฉียงดูคนไข้ทั่วไปสิบกว่าคน ระบบไม่เด้งขึ้นเลยสักครั้ง