ชายหนุ่มวิ่งพรวดเข้ามาในห้องฉุกเฉิน แก้มของเด็กแนบอยู่กับบ่าเขา
ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำเพราะไข้
แต่ริมฝีปากกลับซีดอมม่วง
ในลำคอมีเสียงเบาหวิว เหมือนถูกอะไรบางอย่างรัดไว้ หายใจเข้าทีก็ดังวี้ดที
พยาบาลจ้าวเพิ่งแปะโน้ตเรื่องบาดทะยักเสร็จ มือยังไม่ทันพ้นผนัง ก็หันกลับมาทันที
"กี่ขวบ?"
"สามขวบครึ่ง!"
เสียงของชายหนุ่มสั่นเครือ เด็กในอ้อมแขนอ่อนปวกเปียกเหมือนจะหลุด
"มีไข้ เมื่อกี้ที่บ้านชักไปครั้งหนึ่ง พอชักเสร็จก็หายใจไม่ออก!"
ในโถงฉุกเฉินมีคนอดไม่ได้ที่จะมองมาทางนี้
ฉินไห่เปิดม่านห้องผู้ป่วยวิกฤตออก
"เข้าห้องผู้ป่วยวิกฤต"
หลินเย่เดินตามไปอย่างรวดเร็ว
ตอนที่เด็กถูกวางลงบนเตียงกู้ชีพ หน้าอกกระเพื่อมเร็วมาก
ทุกครั้งที่หายใจเข้า ตรงเหนือกระดูกไหปลาร้าจะบุ๋มลงไป
พยาบาลจ้าวครอบหน้ากากออกซิเจนให้ อีกมือต่อเครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้วแล้ว
ตัวเลขกระโดดขึ้นมา
88
ยังแกว่งลงอีก
ชายหนุ่มขาอ่อน คว้าราวเตียงไว้
"หมอครับ เขากำลังจะชักอีกแล้วใช่ไหม?"
ซุนจื้อเฉียงรีบมาจากเตียงข้าง ๆ แฟ้มประวัติผู้ป่วยในมือยังไม่ทันปิด
"อย่าเพิ่งมุง ถอยออกไปหน่อย"
แม่ของเด็กก็วิ่งเข้ามา ผมเผ้ากระเซิง น้ำตาอาบแก้ม
"เขาแค่ชักเพราะไข้! เรากลัวเขากัดลิ้น ก็เลย..."
เธอพูดได้ครึ่งหนึ่ง ก็หยุดกึก
หลินเย่เงยหน้าขึ้น
"ก็เลยอะไร?"
ริมฝีปากของผู้หญิงสั่นระริก
"ก็เลยยัดผ้าก๊อซไว้ในปากเขา"
ชายหนุ่มรีบเสริม "ชิ้นเล็กนิดเดียว แค่รองฟันไว้ พอเขาไอ ก็เหมือนจะคายออกมาแล้ว"
พยาบาลจ้าวชะงักมือ
สายตาของหลินเย่จับไปที่มุมปากเด็ก
มุมปากมีรอยเปียก ๆ
ติดอยู่ที่ขอบเหงือกมีเส้นใยสีขาว
การแจ้งเตือนของระบบสว่างขึ้นที่ขอบสายตา
[การเตือนภัยความเสี่ยงสูงเพิ่มเติมคืนที่สี่เริ่มทำงาน]
[ลักษณะภายนอก: หายใจครืดคราดหลังจากชักจากไข้]
[ความเสี่ยงสูง: สิ่งแปลกปลอมในหลอดลม/สำลัก, เกิดภาวะพร่องออกซิเจนตามมา]
[ความผิดปกติสำคัญ: มีสิ่งแปลกปลอมเข้าปากหลังชัก, หายใจมีเสียงวี้ด, ริมฝีปากเขียวคล้ำ, ระดับออกซิเจนในเลือดลดลง]
[ความเสี่ยงในการวินิจฉัยผิด: ระยะพักฟื้นหลังจากชักจากไข้ธรรมดา]
หลินเย่ไม่รอให้ข้อความแจ้งเตือนหายไป
เขาเอื้อมไปหยิบหูฟัง
"อย่าเพิ่งคิดว่าเขาแค่ชักธรรมดา"