ตู้จิ่นเฉิงอย่างไรก็เป็นถึงนายทหารระดับร้อยเอก แถมยังทำงานอยู่ในหน่วยตรวจสอบ ปกติอาศัยตำแหน่งหน้าที่ก็ได้ของดีมาไม่น้อย
เซียวสือเหยี่ยนอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปี คุ้นเคยกับผังของตระกูลตู้จนเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องมองทาง
ระหว่างทาง เขายังเก็บข้าวของในห้องรับแขกของตระกูลตู้ไปจนหมดเกลี้ยง
ทั้งโซฟา โต๊ะอาหาร รวมถึงกาน้ำชาบนโต๊ะ ไม่เหลืออะไรไว้ให้ตระกูลตู้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว
เขาทะลุผ่านกำแพงเข้าไปในห้องเก็บของของตระกูลตู้
สิ่งแรกที่เห็นคือกระสอบเสบียงหลายใบ
มีข้าวสารสามกระสอบ กระสอบละหนึ่งร้อยชั่ง รวมเป็นสามร้อยชั่ง
“นี่แป้งเบอร์สามสิบงั้นหรือ ฟุ่มเฟือยจริง ๆ”
เซียวสือเหยี่ยนไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องเก็บของนี้
ปกติเวลาจะเอาเสบียง เฉินซูเสียจะเป็นคนหยิบออกจากห้องเก็บของไปวางไว้ในตู้เก็บอาหารในครัว
ถึงอย่างนั้น ข้างในก็ยังมีน้ำมันหมู โหลน้ำตาล ไข่ไก่ และของอื่น ๆ ซึ่งปกติจะล็อกกุญแจไว้
พอถึงเวลาทำอาหาร เธอถึงจะเอากุญแจให้เซียวสือเหยี่ยน เมื่อเขาหยิบของที่จำเป็นเสร็จแล้วก็จะล็อกไว้อีกครั้ง
ป้องกันใครอยู่ก็คงไม่ต้องบอก
เซียวสือเหยี่ยนโมโหขึ้นมา จึงเก็บแป้งเบอร์สามสิบพวกนี้ไปจนหมด
นี่คือการแบ่งเกรดแป้ง โดยแป้งเบอร์สามสิบหมายถึงใช้ข้าวสาลีหนึ่งร้อยชั่งผลิตแป้งได้สามสิบชั่ง ส่วนแป้งเบอร์สี่สิบหมายถึงใช้ข้าวสาลีหนึ่งร้อยชั่งผลิตแป้งได้สี่สิบชั่ง
นี่เป็นแป้งที่ดีที่สุด จัดอยู่ในเกรดพิเศษ
แป้งเบอร์สามสิบมีห้ากระสอบ กระสอบละหนึ่งร้อยชั่ง รวมเป็นห้าร้อยชั่ง
คนในตระกูลตู้เป็นชาวเหนือ ปกติก็คุ้นกับการกินแป้งขาว ดังนั้นแป้งขาวจึงมีอยู่มากหน่อย