เซียวสือเหยี่ยนสังเกตเห็นว่า หลังจากเขาบอกว่าสอบติดงานแล้ว กูซือเฉิงก็โล่งอกขึ้นมา
ที่เป็นเช่นนี้ไม่ได้หมายความว่ากูซือเฉิงไม่คิดจะทำตามที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ เพียงแต่เขายังเป็นเด็กที่ไม่มีงานทำเท่านั้น
คนที่มีอำนาจตัดสินใจในครอบครัวกู้ยังคงเป็นพ่อแม่ของกูซือเฉิง
อีกอย่าง สถานะของเขาก็ค่อนข้างอ่อนไหว
เซียวสือเหยี่ยนพูดว่า “แต่ฉันไม่ได้คิดจะไปรายงานตัว ฉันอยากขายงานนี้ทิ้ง”
“อะไรนะ? ขายเหรอ?” กูซือเฉิงขึ้นเสียงขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบยกมือปิดปากแล้วมองไปรอบ ๆ พอเห็นว่าคนอื่นยังไม่ทันสังเกต เขาก็รีบคว้าเซียวสือเหยี่ยนวิ่งหนีไป
แต่พอวิ่งไปได้ครึ่งทาง เซียวสือเหยี่ยนก็ดึงกูซือเฉิงเลี้ยวไปทางศาลาริมทะเลสาบ
เซียวสือเหยี่ยนเล่าสถานการณ์ของตัวเองให้ฟังทั้งหมด “ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือเปล่า แต่ตู้เจี้ยนหยางบอกว่าฉันหน้าตาคล้ายเซียวเหวินรุ่ยกับไช่จิงอยู่หลายส่วน
มีความเป็นไปได้สูงว่าชาติกำเนิดของฉันก็คงไม่ค่อยดีนัก”
เซียวสือเหยี่ยนยิ้มขื่น “สภาพฉันเป็นแบบนี้ ถ้าไปอยู่บ้านนายก็คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไรใช่ไหม?”
เซียวสือเหยี่ยนไม่ใช่ไม่มีที่ไป ถึงไม่มีหนังสือแนะนำตัว แต่เขาก็เข้าไปนอนในเมืองเล็กแห่งความสุขได้
เพียงแต่เซียวสือเหยี่ยนอยากมีหลักฐานยืนยันว่าเขาไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ จะได้ไปจัดการธุระบางอย่างได้
ทางตระกูลเซียว เซียวสือเหยี่ยนต้องไปสักครั้ง
ส่วนทางตระกูลตู้ เขาก็ต้องขนของออกมาให้หมด
นอกจากนี้ เรื่องของจียิ่นเหยียนก็ไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่าย ๆ เช่นกัน