เซียวสือเหยี่ยนหยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าสะพาย เปิดซองแล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
ใบรายงานตัวเข้าทำงานในตำแหน่งนักบัญชีของโรงงานไม้ขีดไฟปรากฏขึ้น
เซียวสือเหยี่ยนถอนหายใจ “งานนี้ก็ดีมาก เป็นงานในสำนักงานด้วยซ้ำ แต่ด้วยสถานะตอนนี้ การอยู่ในเมืองต่อไปไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก คงมีแต่ต้องขายทิ้งแล้วล่ะ”
ท้องของเขาร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา
เซียวสือเหยี่ยนรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง จึงมองไปรอบ ๆ โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่นานเขาก็เห็นโรงแรงใหญ่อากรรัฐแห่งหนึ่งอยู่ข้างหน้า สถานที่ที่เคยเห็นเพียงในความทรงจำ
เซียวสือเหยี่ยนลูบท้องแล้วเร่งฝีเท้าอีกสองก้าว ก็มาถึงหน้าโรงแรงใหญ่อากรรัฐ
เงยหน้าขึ้นมอง เห็นป้ายแผ่นหนึ่งแขวนอยู่ด้านบน เขียนว่า “ห้ามทำร้ายลูกค้าโดยไม่มีเหตุ” เห็นได้ชัดเจนมาก
ข้างกันยังมีป้ายแผ่นใหญ่อีกแผ่น เขียนรายการอาหารที่มีขายในวันนี้
หมู่สาหร่ายราดซอสปักกิ่ง: หนึ่งหยวนสามเหมา ใช้บัตรเนื้อครึ่งชั่ง
ไก่ผัดพริกเสฉวน: หนึ่งหยวนหนึ่งเหมา ใช้บัตรเนื้อครึ่งชั่ง
สายตาของเซียวสือเหยี่ยนถูกอาหารจานเนื้อทั้งสองจานนี้ดึงดูดไปทันที
ส่วนผักนั้น เซียวสือเหยี่ยนแทบไม่ได้สนใจ
เวลาเขากินอาหารย่อมต้องกินทั้งเนื้อและผัก แต่ผักมีไว้แค่ช่วยเพิ่มรสชาติและสีสัน รวมถึงเสริมวิตามินเท่านั้น
ตัวเขาเองไม่ได้ชอบเป็นพิเศษ
พูดง่าย ๆ คือ ผักเป็นเครื่องปรุงที่ขาดไม่ได้ แต่เขาไม่ชอบกินผักอย่างเดียว
อาหารหลักที่มีขายได้แก่
ข้าวสวย: ห้าสิบเฟินต่อหนึ่งเหลี่ยง หากไม่มีบัตรธัญพืชหกสิบเฟินต่อหนึ่งเหลี่ยง
เกี๊ยวหมูต้นหอม: หนึ่งหยวนต่อหนึ่งชั่ง ใช้บัตรเนื้อครึ่งชั่ง