หืม?
“เดาได้แล้วเหรอ? เดาอะไรได้?” เซียวเหวินรุ่ยชะงัก ก่อนถามย้อน
เซียวสือเหยี่ยนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ทั้งสองคนฉลาดจริง แต่มีพิรุธให้จับได้มากเกินไป
ก่อนหน้านี้พวกเขาจงใจไม่พูดอะไร บอกเพียงว่าจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว
แต่จัดการอย่างไรล่ะ?
ถึงได้เก็บทรัพย์สินไว้มากมายขนาดนี้?
แถมยังเอาออกมาให้ได้ง่ายๆ อีก?
เซียวสือเหยี่ยนชี้ไปที่หีบแล้วพูดว่า “ถ้าถูกคนแจ้งความ พวกคุณต้องเอาทรัพย์สินออกมาเท่าไร ถึงจะรักษาของพวกนี้ไว้ได้? เพราะอย่างนั้น พวกคุณสองคนยังจะปิดบังผมอีกเหรอ?”
เซียวเหวินรุ่ยชะงักไป ก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่น
ลูกชายคนเล็กคนนี้ดูเหมือนจะฉลาดเกินไปหน่อยแล้ว
เบาะแสเพียงนิดเดียว ทั้งสองแค่อยากแสดงความรู้สึกผิดและชดเชยให้เขาบ้าง
แต่กลับถูกเขาจับพิรุธได้ มองทะลุแผนการของพวกเขาเสียหมด
เซียวสือเหยี่ยนกล่าวว่า “ผมคิดว่าพวกคุณคงเหมือนคนจากหน่วยงานลับอีกหลายคน ที่จู่ๆ ก็ต้องหายตัวไป ไปที่ไหนสักแห่งใช่ไหม? เรื่องพวกนั้นผมจะไม่ถามแล้ว ผมว่าต่อให้พวกคุณถูกส่งตัวลงไป ก็คงแค่ทำตามขั้นตอนให้ผ่านๆ ไปเท่านั้น
หลังจากนั้นพวกคุณก็คงถูกย้ายไปที่อื่นแน่
ผมจะไม่ถามให้มากความ ส่วนผมยังไงก็ต้องไปบุกเบิกชนบทอยู่แล้ว
พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วง ถึงจะให้เงินผมมามากขนาดนี้ แล้วยังมีคูปองอีกตั้งเยอะ ผมก็จะได้ซื้อข้าวของเตรียมไว้ให้มากหน่อย
ผมยังมีเพื่อนสนิทอยู่หลายคน บ้านพวกเขาอยู่ในเขตบ้านพัก พวกเขาพอจะช่วยเหลือผมได้บ้าง
ส่วนการที่พวกคุณไปอยู่หน่วยงานลับแห่งใดแห่งหนึ่ง ก็หมายความว่าประเทศเราคงหยุดพัฒนาไปตลอดไม่ได้