ถ้าคนนอกเข้ามา คงไม่มีทางนึกออกว่าตู้จิ่นเฉิงจะซ่อนของไว้ที่นี่
นี่คือกระท่อมร้างหลังหนึ่งแถบชานเมืองที่อยู่ติดภูเขา ด้านในมีหญ้าป่าและมอสส์ขึ้นเต็มไปหมด
ตอนเซียวสือเหยี่ยนเดินเข้ามา เขาต้องระวังอย่าเหยียบมอสส์จนลื่นล้ม
แถมยังต้องระวังไม่ให้ทิ้งรอยเท้าไว้
ที่จริงในยุคนี้มีเทคโนโลยีที่ใช้รอยเท้าในการวิเคราะห์หาผู้ต้องสงสัยแล้ว
เซียวสือเหยี่ยนเปลี่ยนไปใส่รองเท้าคู่ที่ใหญ่กว่า เผื่อว่าเผลอทิ้งรอยเท้าไว้
ด้วยเทคโนโลยีในยุคนี้ คงไม่มีใครนึกได้ว่ารอยนั้นเกิดจากคนเท้าเล็กสวมรองเท้าใหญ่
“ถือว่าเป็นการสร้างภาพลวงตาก็แล้วกัน แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าทิ้งรอยเท้าไว้จะดีกว่า”
เซียวสือเหยี่ยนคิดในใจเงียบ ๆ ขณะใช้พลังวิเศษมิติอวกาศเริ่มสแกน
แต่พลังวิเศษมิติอวกาศถูกรีเซ็ตไปแล้ว ตอนนี้อยู่แค่ระดับศูนย์ สแกนได้เพียงบริเวณรอบตัวในระยะสองสามเมตรเท่านั้น
ตลอดทางที่เดินผ่านมาเป็นพื้นราบทั้งหมด
เซียวสือเหยี่ยนไม่ท้อแท้ ถ้าของที่ตู้จิ่นเฉิงซ่อนไว้หาง่ายขนาดนั้น ก็คงไม่อยู่ที่นี่มาได้จนถึงตอนนี้
ถึงที่นี่จะห่างไกลผู้คน แต่ก็ยากจะบอกว่าจะมีใครผ่านมาหรือไม่
แม้แต่ของที่คนอื่นฝังไว้ในสุสานบรรพบุรุษของตัวเอง ก็ยังอาจถูกเปิดเผยเพราะเหตุไม่คาดฝันอย่างดินถล่มได้
ที่นี่ก็เช่นกัน
แม้เซียวสือเหยี่ยนจะระมัดระวัง แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลยแม้แต่น้อย
ของถูกขโมยไปแล้ว แสดงว่าต้องมีคนมาที่นี่แน่นอน