“นี่อะไรน่ะ”
ซูอวี่เหยียนถามซูเหมียวอย่างงุนงง
ซูเหมียวกะพริบตาปริบ ๆ “ไข่เจียวมะเขือเทศไง”
“แล้วทำไมในไข่เจียวมะเขือเทศถึงมีเนื้อด้วย” ซูอวี่เหยียนคีบเนื้อหมูชิ้นหนึ่งขึ้นมาด้วยตะเกียบ บนหนังหมูยังมีขนหมูเส้นยาวติดอยู่เส้นหนึ่ง
ซูเหมียวเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ “สร้างสรรค์ไง”
ซูอวี่เหยียนขมวดคิ้ว
“ไข่เจียวมะเขือเทศมันจืดเกินไป ใส่เนื้อเพิ่มหน่อยถึงจะอร่อยไม่ใช่หรือ” เห็นเขาทำท่ารังเกียจแบบนั้น เธอก็คิดว่าแน่จริงก็ทำกินเองสิ
ก็เขาเองไม่ใช่หรือที่ยืนกรานว่าอาหารสั่งมาส่งไม่ดีต่อสุขภาพ
เธอไม่เห็นด้วยสักนิดว่าอาหารสั่งมาส่งไม่ดีต่อสุขภาพ ของที่ทำเองต่างหากที่ไม่ดีต่อสุขภาพ
ต้องโทษเซี่ยโจวเจี้ยน ปากเสียจริง ๆ
“ขอร้องล่ะ คราวหน้าอย่าสร้างสรรค์อีกเลย ที่นี่อยู่ไกลโรงพยาบาลพอสมควร” ซูอวี่เหยียนวางเนื้อกลับลงไป แล้วกินแต่ข้าวเปล่า
ซูเหมียว “……”
แพนด้าสั่งอาหารมาส่งนี่กัดเจ็บถึงใจจริง ๆ
รสชาติอาจจะแปลกไปหน่อยก็จริง แต่คงไม่ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลหรอกกระมัง ซูอวี่เหยียนเด็กคนนี้ช่างเรื่องมากจริง ๆ
“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน ข้ากินเอง” เธอเพิ่งเอาอาหารเข้าปากได้ไม่ถึงวินาที ก็ “อ้วก—”
ซูอวี่เหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย บนคิ้วตาอ่อนเยาว์งดงามของเด็กชายปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ
มือเล็ก ๆ ค่อย ๆ ดันแก้วน้ำไปทางซูเหมียวอย่างเงียบเชียบ
ซูเหมียวกระดกน้ำเข้าไปหลายอึกใหญ่กว่าจะดีขึ้น เธอเช็ดลิ้นพลางบ่นไม่หยุด “ต้องเป็นเพราะตอนซื้อมา มะเขือเทศมีปัญหาแน่ ๆ”
ซูอวี่เหยียน “…………”