“ส่งอาหารตามสั่ง?”
หมู่เฉิงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่
หลังจากแพ้เมื่อวาน เขาก็ถามเธอว่าอยากตั้งเงื่อนไขอะไร ผลคือเธอพูดแค่ว่า “ไว้วันหลังค่อยว่ากัน” แล้วก็เดินจากไป
เขายังคิดอยู่เลยว่าเธอคงยังไม่มาใช้เงื่อนไขนี้ในเร็ว ๆ นี้
ใครจะไปคิดว่าเช้าตรู่วันนี้เขาจะถูกโทรศัพท์ของเธอปลุก บอกให้เขาทำตามคำสัญญา
เขารีบร้อนมาหาเธอ คิดว่าเธอจะตั้งเงื่อนไขอะไรที่แสนจะยากเย็น ที่ไหนได้ แค่ให้เขาช่วยไปส่งอาหารตามสั่งแทนเธอหนึ่งวัน
เหลวไหลจริง ๆ เหลวไหลสุด ๆ
เธอสวยขนาดนี้ จะไปส่งอาหารทำไมกัน ทำอย่างอื่นก็ได้เงินมากกว่าส่งอาหารทั้งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เธอมีคำสัญญาของเขาอยู่ในมือ เขาก็ไม่ได้จำกัดว่าเธอจะขออะไร ถ้าขาดเงินจริง ๆ ก็ใช้เงื่อนไขแลกเอาสิ จะไปส่งอาหารทำไม
ซูเหมียวจ้องเขา “ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? อย่าบอกนะว่าไม่อยากทำตามสัญญา”
ขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่าคิดแบบนั้นเชียว ไม่อย่างนั้นมือของเธอคงห้ามไม่อยู่ เผลอทำร้ายคนขึ้นมาละก็แย่แน่
“ฉัน...” หมู่เฉิงถึงกับพูดไม่ออก
“เป็นไปได้ยังไง ฉันเป็นคนแพ้แล้วยอมรับอยู่แล้ว”
ซูเหมียวเผยสีหน้าพึงพอใจ “งั้นก็รบกวนด้วยนะ”
พูดพลางยื่นกุญแจรถไฟฟ้ากับชุดส่งอาหารให้เขา
หมู่เฉิงมองกุญแจรถไฟฟ้าในมืออย่างรังเกียจ “ฉันขับรถตัวเองไปส่งอาหารได้ไหม? รถไฟฟ้าดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร”
“ไม่ได้” ซูเหมียวส่ายหน้า “ส่งอาหารก็ต้องดูเหมือนคนส่งอาหารสิ นายขับรถสปอร์ตฉูดฉาดขนาดนั้นไปส่งอาหาร แล้วจะดูเหมือนคนส่งอาหารตรงไหน”
หมู่เฉิง: “……”
“ต่อให้ฉันแต่งตัวยังไงก็ไม่เหมือนคนส่งอาหารอยู่ดีไม่ใช่เหรอ” หมู่เฉิงกางแขนออก สีหน้าซับซ้อน