ซูอวี่เหยียนสงสัยใคร่รู้ ว่าแม่จะพูดอะไรกับเจ้าเด็กน่ารำคาญคนนั้นกันแน่
ผู้อำนวยการพาซูเหมียวไปยังห้องเรียน
ในห้องเรียน ครูกำลังพาเด็ก ๆ เล่นเกมกันอยู่ เมื่อเห็นคนยืนอยู่ตรงประตู เด็ก ๆ ก็หันมามองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เด็กบางคนพอเห็นซูอวี่เหยียนก็โบกมือให้เขาอย่างตื่นเต้น
“คนไหนที่ทะเลาะกับลูกชายฉัน” ซูเหมียวถาม
ผู้อำนวยการชี้ไปยังเด็กชายคนหนึ่งทางด้านซ้ายของห้อง ซูเหมียวพยักหน้ารับรู้ แล้วจูงมือซูอวี่เหยียนเดินเข้าไปในห้องเรียน
เด็ก ๆ ที่สนิทกับซูอวี่เหยียนต่างพากันเข้ามาคุยกับเขาอย่างกระตือรือร้น
“ซูอวี่เหยียน ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ทำไมไม่มาโรงเรียนล่ะ”
“ซูอวี่เหยียน คนนี้แม่ของนายเหรอ”
“แม่นายสวยจังเลย”
ซูอวี่เหยียนนิ่งเงียบ ใบหน้าเย็นชา เขาตอบรับความกระตือรือร้นเหล่านั้นด้วยการพยักหน้าหรือส่ายหน้าเท่านั้น
ซูเหมียวพาซูอวี่เหยียนเดินตรงไปหาไป๋ซู
ไป๋ซูกำอุลตร้าแมนในมือแน่นด้วยความประหม่า แววตาหวาดหวั่น สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังกลัว
ซูอวี่เหยียนเรียกแม่มาเพื่อให้มาตีเขางั้นเหรอ
ซูเหมียวมองเจ้าเด็กขี้ขลาดตรงหน้า ก่อนจะยกมุมปากอย่างดูแคลน เธอก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูไป๋ซู
พอสิ้นเสียง ไป๋ซูก็มองเธอด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ก่อนจู่ ๆ จะร้องไห้ลั่นราวกับฟ้าถล่ม
เสียงร้องไห้ดังผิดปกติ
“คุณเป็นใคร กำลังทำอะไร ทำไมถึงทำให้ลูกฉันร้องไห้” หญิงที่เพิ่งมาถามรัวสามคำถามติดกัน
ผู้อำนวยการคิดในใจว่าแย่แล้ว
มีคำกล่าวหนึ่งว่า มาเร็วไม่สู้มาถูกจังหวะ
เหตุผลอีกอย่างที่เธอยอมให้แม่ของซูอวี่เหยียนมาเจอไป๋ซู ก็เพราะวันนี้แม่ของไป๋ซูก็จะมาที่โรงเรียนด้วย ทั้งคู่คุยกันทางโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว