“คุณป้า คุณอาจเข้าใจผิดแล้วค่ะ”
เห็นท่าว่าเรื่องกำลังจะควบคุมไม่อยู่ ซูเหมียวจึงรีบอธิบาย “ฉันกับลูกชายคุณเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”
“ดูสิ ดูสิ” แม่ของเซียวลงมือตีเซียวเจ๋อเหยียนต่อไม่หยุด “นี่เจ้าทำอะไรกับว่าที่ลูกสะใภ้ ถึงทำให้นางห่างเหินขนาดนี้ มีลูกกันแล้วแท้ ๆ ยังบอกว่าเป็นแค่เพื่อนอีก”
เซียวเจ๋อเหยียนสูดลมหายใจลึก ก่อนตะโกนขึ้น “แม่ เลิกเล่นตลกได้ไหม เธอไม่ใช่แฟนผม แล้วเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่ลูกผมด้วย”
“ถ้าแม่อยากอุ้มหลาน ก็ไปขอพี่ชายผมสิ ให้เขาคลอดให้แม่สักคน”
“เจ้ายังคิดจะหลอกแม่อีกหรือ เจ้าไปสอบถามเรื่องโรงเรียนอนุบาลแล้ว จะไม่ใช่ลูกเจ้าได้อย่างไร ถ้าไม่ใช่ลูกเจ้า แล้วเจ้าจะไปสอบถามเรื่องโรงเรียนอนุบาลทำไม เห็น ๆ อยู่ว่าใช่” แม่ของเซียวปักใจเชื่อเช่นนั้น
เซียวเจ๋อเหยียน “……”
เขากลอกตา “แค่ช่วยเหลือกันในฐานะเพื่อน ลูกของเธอต้องย้ายโรงเรียนอนุบาล ผมก็แค่ช่วย ตอนนี้แม่เข้าใจหรือยังครับ”
โมโหจะตายอยู่แล้ว
จังหวะนั้นถั่นจั๋วก็ยืนออกมาพูดด้วย “คุณป้า ที่เจ๋อเหยียนพูดเป็นความจริงครับ”
แม่ของเซียวลดมือลง แล้วหันไปมองซูอวี่เหยียนอีกครั้ง “หนูไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม จริง ๆ แล้วหนูไม่ใช่หลานฉันใช่ไหม”
เด็กหน้าตาดีขนาดนี้ จะไม่ใช่หลานของนางได้อย่างไร
“ไม่ใช่จริง ๆ ครับ” เซียวเจ๋อเหยียนกัดฟันตอบ
“ตรวจดีเอ็นเอแล้วหรือยัง ยืนยันแน่แล้วหรือว่าไม่ใช่”
เซียวเจ๋อเหยียน “……”
ซูเหมียว “……”
ซูอวี่เหยียน “……”
ถั่นจั๋ว “……”
“แม่ครับ ผมกับเธอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงเดือน” เซียวเจ๋อเหยียนทั้งขำทั้งจนใจ