ฟู่เย่ยังคงกอดเธอไว้แบบนั้น นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ข้างโต๊ะ
เขาโอบร่างเธอไว้ทั้งตัว ซุกใบหน้าอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ ไม่ขยับเขยื้อน
ลมหายใจของเขาค่อย ๆ สงบลงบ้างแล้ว
แต่ตรงนั้นยังคงตื่นตัว ไม่ยอมอ่อนลงแม้แต่น้อย
ซูสือฮวนมองเขา ในใจด่าตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่า ‘หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ’
“ฟู่เย่”
เธอเรียกเขาเสียงเบา
“อืม”
เสียงของเขาดังมาจากอกเธอ แฝงความแหบพร่าติดปลายเสียง
“คุณยังต้องใช้เวลาอีกนานไหม?”
“ใกล้แล้ว”
“เมื่อกี้คุณก็พูดแบบนี้”
“เมื่อกี้ยังไม่ใกล้เท่าตอนนี้”
ซูสือฮวนโมโหจนอยากทุบเขาสักที
เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
รู้สึกราวกับเวลาผ่านไปนานเป็นครึ่งค่อนชีวิต
ผู้ชายคนนี้บอกว่าจะสงบสติอารมณ์สักหน่อย แต่กอดเธออยู่แบบนี้ จะสงบลงได้อย่างไร?
ยิ่งเขากอดเธอแน่นเท่าไร ก็ยิ่งไม่อยากปล่อยมือ แล้วตรงนั้นก็ยิ่งไม่ยอมอ่อนลง
นี่ไม่ใช่วงจรเลวร้ายหรอกหรือ?
“ถ้าอย่างนั้น คุณไปอาบน้ำเย็นไหม? ตอนนี้ห้องน้ำสาธารณะน่าจะไม่มีคนแล้ว”
เธอลองเสนอหยั่งเชิง
ฟู่เย่ตอบเสียงอู้อี้ว่า “ไม่มีประโยชน์”
“งั้นไปวิ่งไหม? วิ่งสักสองสามรอบ บางทีอาจจะสงบลงก็ได้”
“ดึกดื่นป่านนี้ คุณจะให้ผมไปวิ่งรอบตึกให้พวกทหารพวกนั้นหัวเราะเยาะหรือไง?”
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ ขอบตาแดงเรื่อ ท่าทางทั้งดุทั้งน้อยใจ
ซูสือฮวนมองใบหน้าของเขา จู่ ๆ ก็อยากหัวเราะขึ้นมา แต่ก็อดสงสารเขาไม่ได้
เธอยกมือเช็ดเหงื่อที่ขมับให้เขา น้ำเสียงอ่อนลง