แต่ถ้าไม่ได้จูบก็ทรมานไม่ใช่เล่น
เขาเลื่อนริมฝีปากออก แล้วจูบไล้ลงมาตามคาง ลำคอ และกระดูกไหปลาร้าของเธอ
ริมฝีปากแนบลงบนหลอดเลือดแดงข้างคอของเธอ สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นตึกตักเร็วขึ้นทีละจังหวะ
ฟันขบเบา ๆ ตรงไฝสีชาดขนาดเท่าเมล็ดข้าวใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ ราวกับกำลังตีตราจับจองอาณาเขต
ตอหนวดเคราของเขาครูดผิวเธอจนคันยุบยิบ กระตุ้นให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนเขา
“ฟู่เย่……”
เสียงของซูสือฮวนหลุดลอดออกมาจากลำคอ นุ่มนวลจนแทบไม่เหมือนเสียงพูด ทั้งยังสั่นเครือแผ่วเบา
เธอบิดเอวเล็กน้อย อยากหาท่าที่สบายกว่าเดิม แต่กลับเผลอทำให้สะโพกแนบชิดกันยิ่งขึ้น
ฟู่เย่ครางฮึมในลำคอ เส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้น กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างเกร็งแน่นในทันที
ที่จริงซูสือฮวนเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกเขากดลงกับพื้น
เธอไม่ใช่สาวยุคแปดสิบที่แค่จับมือกันก็ต้องหน้าแดงอยู่ครึ่งค่อนวัน
ผู้ชายตรงหน้า ตั้งแต่ยืนยันความสัมพันธ์กันก็เก็บกดเรี่ยวแรงเหลือเฟือไว้เต็มตัว เธอใช่ว่าจะดูไม่ออก
ในฐานะผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
ตอนที่เขาช้อนตัวเธอขึ้นมา เธอยังแอบปรับท่าให้เขาทำอะไรได้สะดวกขึ้นอีกนิดด้วยซ้ำ
แต่เขาก็แค่จูบเท่านั้น แค่นั้นจริง ๆ
ฟู่เย่ยังคงอยู่ในท่านั้น
หลอดไฟด้านหลังแกว่งไกว แสงสีเหลืองนวลทอดเงาสองร่างที่ซ้อนทับกันลงบนผนังด่างพร้อย