เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังจากหน้าประตู เลียบไปตามทางเดินแล้วห่างออกไปเรื่อย ๆ
ซูสือฮวนแน่ใจว่าเขาไปแล้วจริง ๆ จึงกระโดดลงจากเตียงทันที วิ่งไปที่ประตู
เธอสอดสลักทองแดงของกลอนประตูเข้าไป แล้วดึงมือจับประตูเพื่อยืนยันว่าล็อกแน่นสนิท
เธอเดินไปที่มุมห้อง ยกกาน้ำอุ่นขึ้นมา เทน้ำลงในชามเคลือบ
ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา อบใบหน้าของเธอจนแดงระเรื่อ
เธอเติมน้ำเย็นลงไปเล็กน้อย แล้วลองวัดอุณหภูมิ
จากนั้นก็ไขว้มือจับชายเสื้อ ดึงขึ้นเหนือศีรษะ ถอดเสื้อทั้งตัวออก
เธอจุ่มผ้าขนหนูลงในน้ำร้อน บิดจนหมาด แล้วเริ่มเช็ดตัว
เสียงน้ำหยดติ๋ง ๆ ดังขึ้น ร่วงลงในชามเคลือบ ก้องเป็นเสียงใสกังวาน
ในห้องน้ำสาธารณะฝั่งตรงข้าม ฟู่เย่ยืนอยู่ใต้ก๊อกน้ำเย็น ปล่อยให้น้ำเย็นราดลงมาจากศีรษะ
เขายืนอยู่ใต้น้ำอย่างนั้น ใช้มือทั้งสองข้างยันกำแพง ปล่อยให้น้ำบ่อเย็นเฉียบชะล้างทั่วร่าง
เขาเงยหน้าขึ้น หยดน้ำไหลจากลำคอลงสู่ไหปลาร้า แล้วไหลต่อไป...
แม้จะราดน้ำเย็นอยู่ถึงสามนาที หัวใจของเขาก็ยังไม่ยอมเต้นช้าลง
เขากัดฟันปิดก๊อกน้ำ แล้วสะบัดน้ำออกจากเส้นผม
เขาบิดชุดฝึกทหารที่เปียกโชก น้ำไหลพร่างพรูลงพื้น
เขายืนเปลือยท่อนบนอยู่ในห้องน้ำ
กล้ามท้องทั้งแปดก้อนขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ
……
รัตติกาลเข้มข้น
ฟู่เย่อาบน้ำชำระร่างเสร็จ กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกมาอีกครั้ง
ฝีเท้าเร่งร้อน
ย่ำลงบนพื้นซีเมนต์ของทางเดินดังตับ ๆ
ภายในห้องที่ปิดประตูสนิทมีแสงไฟสว่างอยู่ แสงสีเหลืองสลัวลอดออกมาจากช่องใต้ประตู