“ซูสือฮวน”
เสียงของเขาต่ำลึก แฝงความอดกลั้นที่เหมือนเค้นออกมาจากซอกฟัน
“คุณจะใส่ชุดนี้ลงไปข้างล่างเหรอ?”
ซูสือฮวนเห็นเขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินต่อกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ฉันจะใส่อะไรเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย อดีตแฟน”
คำว่า “อดีตแฟน” สามพยางค์นั้นตอกลงตรงขมับของฟู่เย่อย่างแม่นยำ
เขาสูดหายใจลึก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง พยายามข่มไฟโกรธที่พลุ่งขึ้นมาอย่างยากลำบาก
จากนั้นเขาก็วางกล่องกระดาษในมือลง แล้วกระชากเสื้อกั๊กสีเขียวทหารที่สวมอยู่ออกในสองสามที
เผยให้เห็นรูปร่างสามเหลี่ยมกลับหัวที่หล่อหลอมขึ้นจากการฝึกหนักตลอดหลายปี
ไหล่กว้างเอวสอบ กล้ามท้องแปดลอนเด่นชัดอยู่ใต้ผิวสีน้ำผึ้ง
เขาคลุมเสื้อกั๊กลงบนตัวซูสือฮวน แล้วอ้อมแขนเสื้อผ่านไหล่เธอผูกเป็นปม
ซูสือฮวนชะงักกับการกระทำกะทันหันของเขา พอมองเสื้อกั๊กชุ่มเหงื่อที่คลุมตัวอยู่ คิ้วก็ขมวดทันที
“ฟู่เย่! ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ! เสื้อคุณเหม็นเหงื่อไปหมดแล้ว!”
เธอกระชากเสื้อกั๊กออกจากไหล่ ขยำเป็นก้อนแล้วปาใส่อกเขา
เสื้อกั๊กกระแทกเข้ากับกล้ามอกแข็งแกร่งของเขา
“วางตัวให้ดีหน่อย ตอนนี้คุณเป็นอดีตแฟนของฉันแล้ว อย่ามาจับเนื้อต้องตัวกัน”
แม้เสียงของเธอจะไม่ดังนัก แต่ทางเดินในอาคารหอพักทางเดินกลางช่วยขยายเสียง ทุกคำจึงลอยขึ้นไปด้านบนอย่างชัดเจน
ทางเดินชั้นสองมีคนโผล่หัวออกมามุงกันเป็นวงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ตรงราวระเบียงชั้นสามก็มีทหารหลายคนพาดตัวออกมาดูเหตุการณ์