ซูสือฮวนแข็งค้างไปทั้งตัว
“ที่…รัก?”
คำเรียกนี้พอออกจากปากฟู่เย่ก็มีพลังทำลายล้างราวกับระเบิดมือระเบิดขึ้นในหัวเธอ
หนุ่มเหล็กกล้าผู้ดุดัน ปีศาจครูฝึกที่ด่าทหารจนร้องไห้ได้ ตอนนี้กลับกอดเธอไว้แล้วเรียกเธอว่าที่รักด้วยน้ำเสียงแบบนี้งั้นหรือ?
ซูสือฮวนรู้สึกว่าปลายหูเริ่มร้อนผ่าว
“คุณ…อย่าคิดว่าแค่เปลี่ยนคำเรียกแล้วฉันจะหายโกรธนะ…ฉันบอกไว้เลยว่าฉันโกรธมาก…
ตอนคุณต่อยฉัน ทำไมไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้าง…แล้วฉันบอกว่าเลิกก็คือเลิก…”
“ไม่เลิก”
ฟู่เย่กดเธอเข้าหาอ้อมกอดอีกหนึ่งนิ้ว วางคางลงบนศีรษะเธอ ร่างทั้งร่างของเขาราวกับกำแพงร้อนระอุและแข็งแกร่งที่โอบล้อมเธอไว้แน่นหนา
“ในพจนานุกรมของฟู่เย่ ไม่มีคำว่าเลิกกัน
คุณอยากลงโทษผมยังไงก็ได้ จะให้คุกเข่าบนกระดานซักผ้าหรือคุกเข่าหน้าหม้อน้ำก็ได้ คุณให้ผมคุกเข่าอะไรผมก็คุกเข่า แต่เรื่องเลิกกัน ไม่ได้”
พูดจบเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากแนบกับกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงอู้อี้
“วันนี้ผมไปซื้อพัดลมให้คุณด้วย มีไอศกรีมแท่งกับน้ำอัดลมไป่ปิ่นหยาง ทั้งหมดเป็นของที่คุณชอบ
ผมปั่นจักรยานจนเหงื่อท่วมตัว ไอศกรีมแทบละลายเป็นน้ำแล้ว คุณกินก่อนนะ จะได้หายโกรธลงบ้าง”
ซูสือฮวนถูกเขารัดไว้ในอ้อมแขนจนขยับไม่ได้ ใบหน้าถูกบังคับให้แนบกับอกเขา ข้างหูมีแต่เสียงหัวใจของเขาที่เต้นเร็วและหนักหน่วง
เธอสัมผัสได้ว่านิ้วของเขากำลังคลึงเบา ๆ ตรงบริเวณที่ถูกต่อยตอนบ่าย ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ แต่ระมัดระวังอย่างยิ่ง