ซูสือฮวนเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว
เธอเป็นคนประเภทอ่อนโยนด้วยก็อ่อนโยนตอบ แต่ถ้ามาแข็งใส่ก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้
ถ้าพูดกับเธอดี ๆ เธออาจจะยอมฟังอยู่บ้าง
แต่ถ้าใช้ไม้แข็งกับเธอ เธอก็พร้อมจะแข็งใส่จนถึงที่สุด
“ฟู่เย่ คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?”
เธอเช็ดมุมปาก เงยหน้าขึ้น ดวงตาสุดแย้งยังมีหยาดน้ำคลออยู่ไม่จางหาย ทว่าสีหน้ากลับเย็นชาลงไปสามส่วนแล้ว
“จริงอยู่ว่าเราเพิ่งตกลงคบกันเมื่อวาน แต่นั่นไม่ได้แปลว่าคุณมีสิทธิ์มายุ่งว่าฉันจะใส่อะไร
ฉันจะใส่อะไรเป็นสิทธิ์ของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาห้าม”
“สิทธิ์ของคุณ?”
ฟู่เย่ถูกสองคำนี้ทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา ใบหน้าคมเข้มมีเหลี่ยมมุมชัดเจนเผยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มให้เห็นเขี้ยวข้างหนึ่ง ดูทั้งเถื่อนและอันตราย
“อยากมีสิทธิ์ของตัวเองใช่ไหม? ฉันให้ อยู่ต่อหน้าฉัน คุณจะใส่อะไรก็ได้ ไม่ใส่ก็ได้ แต่เวลาออกไปข้างนอก...”
เขาก้มลง ริมฝีปากแทบจะแนบใบหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าว
“ไม่ได้ ผู้ชายข้างนอกแค่มองคุณแวบเดียว ฉันก็อยากควักลูกตาพวกมันออกมา
บอกมาสิ คุณใส่ชุดอื่นได้ไหม?”
ซูสือฮวนชะงักไป ถูกความหวงแหนอย่างไม่ปิดบังในคำพูดของเขาทำเอาหัวใจเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เบือนหน้าหนี ผลักใบหน้าที่อยู่ใกล้เกินไปของเขาออกห่างเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา
“คุณมีเหตุผลบ้างไหม? อากาศร้อนตั้งสามสิบเจ็ดสามสิบแปดองศา คุณจะให้ฉันใส่แขนยาวกางเกงขายาวออกไปข้างนอกหรือไง? ถ้าฉันร้อนตายขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบไหม?”
“ฉันรับผิดชอบ”
“จะรับผิดชอบยังไง? คุณทำให้ฉันเย็นลงได้หรือไง?”
“ฉันไปซื้อไอศกรีมให้ ซื้อพัดลมให้ อยากได้อะไรก็ซื้อให้ได้ทั้งนั้น
แต่ถ้าออกไปข้างนอก ห้ามใส่ชุดนี้”
ซูสือฮวนแทบจะถูกตรรกะแบบนักเลงของเขาทำให้โมโหจนเสียสติ
หน้าร้อนในยุคแปดสิบไม่มีเครื่องปรับอากาศ ในอาคารพักอาศัย แม้แต่พัดลมเพดานก็ยังเป็นของฟุ่มเฟือย
เธอใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามยังรู้สึกร้อนแทบตาย เขากลับจะให้เธอใส่แขนยาวกางเกงขายาวหรือ?
นี่มันจะเอาชีวิตเธอหรือไง?
“ฟู่เย่ ฉันจะพูดกับคุณเป็นครั้งสุดท้าย...”
เธอสูดหายใจลึก พูดเน้นทีละคำ
“ฉัน-ไม่-เปลี่ยน ถ้าคุณทนดูไม่ได้ เราก็เลิกคบกันไปเลย”
บรรยากาศเงียบกริบลงทันที
สีหน้าของฟู่เย่แข็งค้าง
ดวงตาชั้นเดียวสีดำสนิทคู่นั้นจับจ้องเธอเขม็ง รูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย
“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”
จู่ ๆ น้ำเสียงของเขาก็เบาลง
“ฉันพูดว่า...”
ซูสือฮวนรู้สึกขนลุกกับปฏิกิริยาของเขาอยู่บ้าง แต่พออารมณ์ดื้อรั้นขึ้นมาแล้ว เธอก็ไม่ยอมใครทั้งนั้น
“เราเลิกกัน แค่วันเดียวคุณก็เริ่มมาคอยบงการฉันแล้ว ต่อไปไม่รู้จะยิ่งบงการฉันมากแค่ไหน
เลิกกันเถอะ ยังไงเราก็เพิ่งคบกันได้ไม่นาน”
“เลิกกัน?”
ฟู่เย่ทวนสองคำนั้น ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างน่าหวาดหวั่นเมื่อโกรธจนถึงขีดสุด
เขาถอยไปหนึ่งก้าว
ซูสือฮวนคิดว่าเขาจะยอมปล่อยเธอ จึงเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก
วินาทีต่อมา เธอก็ได้ยินเสียง “คลิก” ดังขึ้น
เธอก้มลงมอง เห็นฟู่เย่ดึงเข็มขัดผ้าใบสีเขียวทหารออกจากเอวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เข็มขัดเส้นนั้นทั้งหนาและกว้าง เขาพับมันครึ่งหนึ่งไว้ในมือ
สีหน้าของซูสือฮวนเปลี่ยนไปทันที
“ฟู่เย่ คุณจะทำอะไร... คุณ... ปล่อยฉันนะ!”
เธอหันไปจะเปิดประตู มือยังไม่ทันแตะลูกบิด ก็ถูกเขาโอบเอวจากด้านหลังแล้วดึงกลับมา
ฟู่เย่ใช้มือข้างหนึ่งรัดเอวเธอไว้ ส่วนอีกมือกำเข็มขัดที่พับครึ่งเส้นนั้น แล้วพันข้อมือเธอไว้ได้ในไม่กี่อึดใจ การเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำ
ท่าทางของทหารคล่องแคล่วเด็ดขาด เธอดิ้นอยู่นาน เข็มขัดที่พันข้อมือไม่เพียงไม่คลาย แต่กลับยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น
“ฟู่เย่! คุณมันสารเลว! ปล่อยฉันนะ!”
ซูสือฮวนทั้งตกใจทั้งโมโห เตะขาใส่เขา แต่เรี่ยวแรงของเธอเทียบกับเขาไม่ได้เลย
ฟู่เย่ใช้มือเดียวอุ้มเธอพาดบ่า ทั้งตัวของเธอห้อยหัวลงอยู่บนไหล่เขา
ขาเรียวยาวขาวผ่องใต้กางเกงขาสั้นเตะสะเปะสะปะ เอวคอดดิ้นไปมาบนไหล่เขาราวกับปลาที่กำลังดิ้น
ฟู่เย่ไม่สนใจการดิ้นรนของเธอ เขาก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างเตียง แล้วโยนเธอลงไปบนเตียง
ซูสือฮวนตกลงบนเตียงเดี่ยวที่ปูด้วยเสื่อลำแพน
ข้อมือถูกเข็มขัดมัดไว้จนดิ้นไม่หลุด ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกหน้า ดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง
เธอดิ้นพลิกตัวกลับมา ก็เห็นฟู่เย่วางเข่าข้างหนึ่งลงบนขอบเตียง มองลงมาที่เธอจากเบื้องบน
สิ่งที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้นทำให้เธอเผลอถอยหนีไปด้านหลัง
“ซูสือฮวน”
เขาโน้มตัวลง ใช้มือข้างหนึ่งกดเอวที่ดิ้นไม่หยุดของเธอ พลิกทั้งตัวเธอให้คว่ำหน้าลงบนเตียง
เสียงของเขากดทับลงมาหนักอึ้งเหนือศีรษะเธอ
“เมื่อวานเพิ่งตกลงกัน วันนี้ก็คิดจะกลับคำแล้วหรือ?”
“ในสายตาคุณ ฟู่เย่เป็นคนแบบไหน? คุณอยากตกลงก็ตกลง อยากเลิกก็เลิกอย่างนั้นหรือ?”
“ฉันเคยบอกคุณแล้วว่า ของที่ฉันหมายตาไว้ ฉันไม่เคยปล่อยมือ”
“คุณก็เหมือนกัน”
สิ้นคำสุดท้าย ฝ่ามือของเขาก็ตบลงมาเช่นกัน
ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ของกางเกงขาสั้นฤดูร้อน ฝ่ามือฟาดลงบนก้นกลมกลึงผายเด้งของเธอ เกิดเสียงดังเพียะอย่างชัดเจน
ไม่ได้เจ็บเท่าไร แต่เสียงนั้นดังและชัดเจน ทั้งยังน่าอับอายเหลือเกิน
ซูสือฮวนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เธอมีชีวิตมาถึงยี่สิบห้าปีแล้ว!
รวมสองชาติแล้วก็สี่สิบห้าปี!!
ไม่เคยมีใครกล้าตีก้นเธอเลยสักคน!!
ผู้ชายตรงหน้าเมื่อวานเพิ่งกลายเป็นแฟนของเธอ วันนี้กลับกล้ามัดเธอไว้บนเตียงแล้วตีก้น
ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา แดงลามจากแก้มไปถึงใบหู แม้แต่ลำคอก็ระเรื่อเป็นสีชมพูจาง ๆ
ทั้งความอับอายและความโกรธประดังขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ ก่อนกลายเป็นเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดเจือสะอื้น
“ฟู่เย่! คุณกล้าตีฉัน... ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!
ฉันจะเลิกกับคุณ! เลิกเดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!”
หัวคิ้วของฟู่เย่กระตุกเล็กน้อย
“ยังจะเลิกอีกหรือ?”
ฝ่ามือฟาดลงมาอีกครั้ง หนักกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย ตกกระทบบนส่วนโค้งกลมกลึงนุ่มนิ่มนั้น จนสั่นไหวแผ่วเบา
“จะเลิกไหม?”
“เลิก! ต้องเลิก! เลิกเดี๋ยวนี้... อ๊ะ!”
เสียงฝ่ามือฟาดดังขึ้นอีกครั้ง
“ยังจะเลิกไหม?”
“เลิก! ถึงคุณจะตีฉันให้ตาย ฉันก็จะเลิก... อื้อ!”
เสียงเพียะดังต่อเนื่องสะท้อนก้องไปทั่วห้องพักชายโสดอันคับแคบ
ซูสือฮวนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ข้อมือถูกเข็มขัดมัดจนดิ้นไม่หลุด เอวถูกมือของเขากดไว้จนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงเตะขาเรียวยาวทั้งสองข้างดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์
หยาดน้ำตาในเบ้าตากลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป หยดแหมะลงบนเสื่อลำแพนทีละหยด
ความเจ็บปวดเป็นเรื่องรอง
ที่สำคัญคือมันน่าอับอายเกินไป
ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เธอเคยถูกเหยียดหยามแบบนี้เสียที่ไหน?
แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ไม่เคยอบรมเธอแบบนี้!
“ฟู่เย่ คุณมันสารเลว!! ไอ้บ้าเอ๊ย!! ปล่อยฉันนะ!!”
เธอด่าเขาหนึ่งคำ เขาก็ตบลงมาหนึ่งครั้ง
พอเธอหยุดด่า มือของเขาก็หยุดค้างอยู่ด้านหลังเธอ ทาบลงไปอย่างหนักแน่นแต่ไม่รุนแรง
ไออุ่นจากฝ่ามือซึมผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ เข้ามา ร้อนจนทั้งตัวเธอสั่นระริก
“จะเลิกไหม?” เขาถาม
ซูสือฮวนกัดริมฝีปาก น้ำตาเปรอะเต็มใบหน้า ความดื้อรั้นกับศักดิ์ศรีกำลังฉุดรั้งเธอไว้จนไม่ยอมปริปาก
ผ่านไปเนิ่นนาน ฟู่เย่ก็ถอนหายใจ
ความโกรธที่อัดแน่นเต็มอกถูกน้ำตาของเธอสาดดับลง เหลือเพียงเศษไฟที่ยังไม่ยอมมอดดับ
เขาคลายมือที่กดเอวเธอ แล้วแก้เข็มขัดที่มัดเธอออก ก่อนโยนมันทิ้งไว้ข้าง ๆ