หยางเหนียนเหนียนตาเป็นประกายวาบ “หนังสือแจ้งผลออกแล้วเหรอ?”
อันอันพยักหน้าแรง ๆ ดวงตาเป็นประกายมองหยางเหนียนเหนียน
“คุณอาสะใภ้ หนังสือแจ้งผลอยู่ที่บ้าน รีบกลับไปดูสิครับ พ่อบอกว่าคุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว”
หยางเหนียนเหนียนส่งจักรยานให้ลู่รั่วหลิงเข็น ส่วนตัวเองอุ้มอันอันขึ้นมา แล้วจุ๊บแก้มเขารัว ๆ หลายที
“วันนี้คุณอาสะใภ้ดีใจมาก กลับไปจะทำของอร่อยให้กินนะ”
แก้มของอันอันแดงก่ำ เขาดิ้นลงจากอ้อมแขนของเธออย่างเขินอาย ก่อนยกมือปิดหน้าแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณอาสะใภ้ อย่าดีใจจนออกนอกหน้าแบบนี้สิครับ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะไม่ดี”
หยางเหนียนเหนียนมองอันอันแล้วนึกเห็นเงาของลู่สือเซิน เธอหัวเราะคิกคัก
“ก็ได้ ไม่จุ๊บแล้ว พ่อกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
สีหน้าของอันอันกลับมาสดใสอีกครั้ง “กลับมาตอนเช้าครับ พ่อบอกว่าคุณจะกลับมาบ่ายนี้ ผมก็เลยรออยู่ที่นี่มาตลอด”
หยางเหนียนเหนียนเดาว่าลู่สือเซินคงโทรศัพท์กลับมาบอกที่บ้าน เธอลูบหัวเล็ก ๆ ของอันอัน “ไป กลับบ้านกัน”
อันอันขานรับอย่างดีใจ แล้ววิ่งนำหน้าไปอย่างตื่นเต้น ขาสั้น ๆ ของเขาราวกับติดเครื่องยนต์ วิ่งจนลมแทบพัดตาม
ลู่รั่วหลิงรู้สึกมึนงงไปหมด ปากอ้าค้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
พี่สะใภ้รองไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เธอไม่กล้าถาม ได้แต่เข็นจักรยานเดินตามทั้งสองคนไปอย่างเหม่อลอย
ภรรยาทหารหลายคนกำลังคุยกันอยู่ในลานบ้าน พอเห็นหยางเหนียนเหนียนกลับมาก็ไม่ได้แปลกใจ อันอันตะโกนบอกทุกคนตั้งแต่เช้าจนบ่าย เสียงดังเอิกเกริกไปทั่วทั้งเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ไม่มีใครไม่รู้ว่าหยางเหนียนเหนียนจะกลับมาวันนี้