หยางเหนียนเหนียนยิ้มอย่างมีลับลมคมใน “เรื่องจริงหรือเรื่องโกหก เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เอง”
คราวนี้ลู่รั่วหลิงได้สติจากความตกตะลึงในที่สุด ดวงตาที่มองหยางเหนียนเหนียนเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม
“พี่สะใภ้รอง เก่งขนาดนี้ ถ้าพ่อกับแม่รู้เข้า คงดีใจจนนอนไม่หลับไปหลายวันแน่ ๆ พ่อกับแม่ชอบลูกสะใภ้ที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่สุดเลย”
“ผมก็ชอบคุณอาที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเหมือนกันครับ” อันอันรีบประจบตาม
หยางเหนียนเหนียนยิ้มหวาน เก็บจดหมายตอบรับเข้าเรียนอย่างดี “เดี๋ยวฉันไปทำของอร่อย ๆ ให้พวกเธอกิน ฉลองกันสักหน่อย”
“ฉัน... ผมขอไปดื่มน้ำก่อน กระหายน้ำจะแย่แล้ว”
ลู่รั่วหลิงออกจากห้องไปได้ไม่ถึงสามวินาที ก็วิ่งกลับมาอย่างลนลาน
“พี่สะใภ้รอง แย่แล้วค่ะ พวกภรรยาทหารพากันบุกเข้ามาในลานบ้านเต็มไปหมด หรือพวกเธอจะมาหาเรื่องคะ?”
แววตาหยางเหนียนเหนียนวูบไหว “ฉันออกไปดูหน่อย”
เธอเพิ่งเดินออกจากห้องด้านใน พวกภรรยาทหารก็เข้ามาถึงประตูห้องโถงใหญ่ ต่างคนต่างเบิกตาจ้องเธอ
“เหนียนเหนียน เธอดูจดหมายตอบรับหรือยัง? อันอันพูดมั่วหรือเปล่า เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม?”
หยางเหนียนเหนียนถอนหายใจยาว ก่อนร้อง “เฮ้อ” ด้วยสีหน้าหม่นหมอง
อวี๋หงลี่ถามอย่างร้อนใจ “สอบไม่ติดเหรอ?”
สีหน้าของเธอดูร้อนรน แต่น้ำเสียงกลับเจือความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด ชวนให้สงสัยว่าแอบสะใจอยู่ไม่น้อย
อันอันเชิดคอขึ้น ตะโกนเสียงดัง “คุณอาสอบติดแล้ว แถมยังสอบติดมหา...”
อวี๋หงลี่ขัดขึ้น พูดจาเหน็บแนมอย่างสะใจ “ถ้าคุณอาสอบติดจริง จะทำหน้าแบบนี้ได้ยังไงล่ะ?”
เห็นเธอไม่เชื่อ อันอันก็ร้อนใจจนใบหน้าแดงก่ำ “คุณอาสอบติดจริง ๆ นะ!”
อวี๋หงลี่ไม่สนใจเขา หันไปถามหยางเหนียนเหนียนตรง ๆ “เหนียนเหนียน สรุปเธอสอบติดหรือเปล่า?”