พี่เฟยจิ๊ปากสองที “คราวก่อนยังบอกว่าจะตอบแทนฉันอยู่เลย ผ่านไปกี่วันเอง? ตอนนี้พูดจาไม่เห็นหัวกันแล้วหรือไง?”
หยางเหนียนเหนียนมองเขาอย่างใจเย็น “ก็ต้องดูด้วยว่าวันนี้เหมือนวันก่อนหรือเปล่า”
คราวก่อนที่โรงแรมแสงไฟสลัว แถมยังอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น เธอจึงได้แต่มองพี่เฟยผ่าน ๆ ไม่ทันสังเกตให้ดี
แต่ยิ่งมองตอนนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่เฟยหน้าตาคล้ายอันอันมาก
ต่างกันเพียงแววตาและคิ้วของเขาที่ดูเจ้าเล่ห์อยู่หน่อย ๆ
เขาสวมเสื้อลายดอก หวีผมเสยเรียบมัน คาดเข็มขัดหนังสีดำ ชายเสื้อยัดเข้าไปในกางเกง ดูทั้งเชยทั้งเก๋ แปลกตาไม่น้อย แต่กลับไม่ชวนให้รู้สึกเกลียด
พี่เฟยหัวเราะเยาะ “ผู้หญิงนี่ถนัดจริง ๆ เรื่องข้ามสะพานแล้วรื้อทิ้ง”
หยางเหนียนเหนียนถามหยั่งเชิง “คุณไม่ได้คิดจะทวงบุญคุณหรอกนะ?”
เธออยากรู้ว่า คราวนี้ทั้งคู่บังเอิญเจอกัน หรือพี่เฟยจงใจมาหาเธอกันแน่
ลู่สือเซินมีสถานะพิเศษ จึงเป็นไปได้ว่าอาจมีคนจงใจเข้าหาเธอเพื่อเล่นงานเขา
พี่เฟยกอดอก “ฉันแค่เบื่อ เลยแวะมาคุยกับเธอสองสามคำ แล้วก็ถือโอกาสเตือนว่า ก่อนลงรถอย่าไปเข้าห้องน้ำ ที่นอนของพวกนั้นอยู่ตรงหน้าห้องน้ำ ถ้าโดนหมายตาอีก คราวนี้คงไม่โชคดีเหมือนครั้งก่อนหรอก คราวที่แล้วพวกนั้นจ้องเธอตั้งนาน”
หยางเหนียนเหนียนไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือไม่ แต่ครั้งก่อนเขาก็ช่วยเธอไว้จริง ๆ
ไม่ว่าเขาจะพูดจริงหรือเปล่า เธอก็จะไม่ไปห้องน้ำแน่นอน
“ขอบคุณนะ”
พี่เฟยสนใจขึ้นมา “ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงเชื่อฉันขนาดนี้ ไม่กลัวว่าฉันหลอกหรือไง?”