ข้าวในหม้อเดือดแล้ว หยางเหนียนเหนียนใช้ทัพพีตักน้ำข้าวออกมา จากนั้นก็อุดปากเตาถ่านไว้เพื่อไม่ให้ข้าวไหม้
เธอล้างหมูสามชั้นจนสะอาด หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่จานเตรียมไว้ทำหมูสามชั้น แล้วก็ทุบแตงกวาทำยำ หั่นพริกมาผัดไข่ และซอยมันฝรั่งเส้นเล็ก ๆ มาผัดรสเปรี้ยวเผ็ด
อันอันชอบรสชาติคล้ายเธอ ตอนอายุยังน้อยกลับกินเผ็ดเก่งกว่าเธอเสียอีก
ขณะที่กำลังจะยกหม้อข้าวลงจากเตาถ่านเพื่อผัดกับข้าว จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องของลู่รั่วหลิงดังมาจากห้องน้ำ ตามด้วยเสียงประตูห้องน้ำกระแทกดังปัง
หยางเหนียนเหนียนสะดุ้ง รีบออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอเห็นลู่สือเซินยืนหน้าห้องน้ำ สีหน้าดำคล้ำ เขาถามเสียงขรึม
“เข้าห้องน้ำทำไมไม่ล็อกประตู?”
เสียงน้อยใจของลู่รั่วหลิงดังลอดออกมาจากในห้องน้ำ “ฉันไม่รู้ว่าห้องน้ำมีสลักด้วย บ้านเกิดเรามีแค่ผ้าม่านกั้น ใครจะติดประตูดี ๆ แบบนี้ให้ห้องน้ำ แถมยังใส่กลอนอีกล่ะ? เข้าห้องน้ำก็ไม่มีอะไรให้ดูสักหน่อย ใครจะเข้าไปดูคนอื่นถ่ายกัน?”
เพราะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอจึงเผลอพูดติดสำเนียงบ้านเกิดขึ้นมาอีก
หยางเหนียนเหนียนหลุดหัวเราะพรืด คนที่เธอคิดถึงทั้งวันทั้งคืนมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอไม่คิดจะเก็บอาการ รีบโผเข้าไปหาลู่สือเซินแล้วคล้องคอเขาไว้ทันที
“ลู่สือเซิน ฉันคิดถึงคุณจะแย่ คุณคิดถึงฉันบ้างไหม?”
เสียงของหยางเหนียนเหนียนใสหวานน่าฟัง แม้แต่เวลาพูดธรรมดาก็ฟังคล้ายกำลังออดอ้อน อ่อนหวานละมุนหู
ลู่สือเซินกลัวเธอจะตก จึงรวบเอวคอดไว้ด้วยสองมือ แววตาพลันลึกซึ้งขึ้น สีหน้าและน้ำเสียงก็อ่อนลง เขาไม่ถนัดพูดคำหวาน โดยเฉพาะตอนที่ลู่รั่วหลิงยังอยู่ในห้องน้ำ