หยางเหนียนเหนียนรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ หากลู่สือเซินรู้ว่าคราวนี้เธอกลับไปแล้วเกือบเกิดเรื่องขึ้น ต่อไปเขาคงไม่ยอมให้เธอไปไหนมาไหนคนเดียวอีกแน่
เธอไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วงทั้งที่กำลังออกไปปฏิบัติภารกิจ
ไม่บอกความจริงดีกว่า
เธอกระแอมเบา ๆ “เอ่อ... ฉันเจอเขาตอนพักที่โรงแรมเล็ก ๆ หลังลงจากรถไฟน่ะ พอลงจากรถไฟฟ้าก็มืดแล้ว ฉันเลยหาโรงแรมเล็ก ๆ พักพอดี เขาก็มาพักที่โรงแรมเหมือนกัน ฟังจากสำเนียงแล้วเหมือนจะเป็นคนเมืองอันเฉิงด้วย แต่ไม่รู้ว่าอยู่ตำบลไหน”
แววตาของลู่สือเซินมีประกายค้นหา เขาขมวดคิ้วถาม “มีเขาคนเดียวเหรอ?”
หยางเหนียนเหนียนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามแบบนั้น จึงตอบไปทั้งจริงทั้งเท็จ “ยังมีผู้ชายอีกสองคน ฉันดูแล้วเหมือนพวกพ่อค้า”
ส่วนจะทำมาค้าขายสุจริตหรือไม่นั้น เธอก็ไม่แน่ใจนัก คนพวกนั้นดูเหี้ยมเกรียม ไม่เหมือนนักเลงหัวไม้
โดยเฉพาะผู้ชายที่หน้าตาคล้ายอันอัน สะดุดตาเกินไปแล้ว
ลู่สือเซินเงียบไปสองวินาที “เขาหน้าคล้ายอันอันอยู่หลายส่วน มีจุดเด่นอะไรบ้าง?”
หยางเหนียนเหนียนคิดอย่างจริงจัง “คล้ายสักห้าหกส่วนได้มั้ง! คิ้วกับดวงตาคล้ายกันมาก แต่พอยิ้มแล้วมีเสน่ห์แพรวพราว ดูเจ้าเล่ห์สุด ๆ”
พูดจบเธอถึงรู้สึกว่าคำถามของลู่สือเซินแปลกอยู่บ้าง ไม่เหมือนท่าทีปกติของเขา ดูท่าเขาจะสนใจผู้ชายคนนั้นมาก
จู่ ๆ หยางเหนียนเหนียนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ราวกับความลับบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย
อดถามต่อไม่ได้ “คุณแน่ใจเหรอว่าพ่อของอันอันตายแล้ว? คุณเห็นเขาตายกับตาตัวเองหรือเปล่า? ศพถูกนำกลับมาหรือยัง? หรือว่าเขาแค่หายตัวไป?”