หยางเหนียนเหนียนอยู่บ้านก็ไม่ได้ว่างงาน เธอไปยืมพลั่วกับเครื่องอัดถ่านจากหวังเฟิ่งเจียว แล้วขุดดินเหนียวสีเหลืองจากริมแม่น้ำนอกเขตบ้านพักทหารกลับมาหลายกระสอบ จากนั้นทำตามคำแนะนำของหวังเฟิ่งเจียว ผสมดินเหนียวกับถ่านหินตามสัดส่วน เติมน้ำลงไปแล้วคนให้เข้ากัน
หวังเฟิ่งเจียวตะโกนสอนเสียงดังอยู่ข้าง ๆ «ใช่ แบบนั้นแหละ เหยียบขอบเครื่องอัดถ่านให้แน่น ๆ หลายครั้ง แล้วใช้มือยกขึ้นกดลง ก็เสร็จแล้ว»
หวังเฟิ่งเจียวจับมือสอนเธอปั้นถ่านอัดก้อน หยางเหนียนเหนียนทำพังไปหลายก้อนติด ๆ กัน ในที่สุดก็จับเคล็ดลับได้
หลังกินข้าวเสร็จ พวกภรรยาทหารไม่มีอะไรทำ จึงอุ้มลูกมาดูความครึกครื้น «อ้าว เฟิ่งเจียว สอนเหนียนเหนียนทำถ่านอัดก้อนอยู่เหรอ?»
«ที่บ้านเกิดใช้ฟืนกัน เหนียนเหนียนเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่เคยใช้ถ่านอัดก้อน ทำไม่เป็น ฉันเลยสอนเธอหน่อย» หวังเฟิ่งเจียวตอบ
เย่เหม่ยจิ้งที่มาดูด้วยกลอกตา «มีอะไรทำไม่เป็นด้วยเหรอ? งานแบบนี้เห็นแวบเดียวก็ทำเป็นแล้วไม่ใช่หรือไง?»
ทำโน่นก็ไม่เป็น ทำนี่ก็ไม่เป็น คิดว่าหยางเหนียนเหนียนเป็นคุณหนูในเมืองที่ได้รับการปรนนิบัติอย่างดีหรือไง?
หยางเหนียนเหนียนเงยหน้ามองเธอ «ฉันหัวช้า ไม่มีคนสอนก็ทำไม่เป็น»
«……»
เดิมทีเย่เหม่ยจิ้งแค่อยากเหน็บว่าหยางเหนียนเหนียนโง่ แต่พออีกฝ่ายยอมรับเองจริง ๆ เธอก็ไม่รู้จะต่อคำอย่างไร
หวังเฟิ่งเจียวเห็นว่าคนพวกนี้เกะกะอยู่แถวนี้ พอหยางเหนียนเหนียนเรียนรู้แล้ว เธอก็ขยิบตาให้ «เหนียนเหนียน ฉันกลับก่อนนะ ถ้ามีอะไรทำไม่เป็นก็ไปเรียกฉันได้»