แม้จะมีช่างอยู่แค่สองคน แต่ฝีมือการลงมือทำก็ไม่ธรรมดา ไม่นานพวกเขาก็กะขนาดพื้นที่ว่างข้างห้องครัวเรียบร้อย แล้วถือพลั่วเริ่มขุดดิน
หยางเหนียนเหนียนมีความสุขจนหัวใจพองโต รอยยิ้มบนใบหน้ากลั้นไว้ไม่อยู่
ลู่สือเซินดูเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่กลับเอาใจใส่ไม่น้อย เธอแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะจำใส่ใจ แถมยังลงมือทำเก่งขนาดนี้
ใกล้เที่ยงแล้ว แดดข้างนอกร้อนระอุ แผดเผาจนเหมือนผิวจะลอก หยางเหนียนเหนียนยกน้ำออกมาสองชาม พอคนงานทั้งสองเห็นว่าเธอมีน้ำใจ ก็รีบกล่าวขอบคุณ ก่อนจะยกดื่มอึกใหญ่จนหมด
หยางเหนียนเหนียนรับชามเปล่ามา มองหลุมใหญ่สองหลุมบนพื้นแล้วถามว่า “พี่ใหญ่ พวกพี่กำลังขุดหลุมส้วมอยู่เหรอคะ?”
ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อกล้ามสีเทาพยักหน้า แถมยังเตือนอย่างหวังดีว่า “น้องสาว ถ้าสร้างส้วมไว้ในลานบ้าน ต่อไปกลิ่นต้องแรงแน่”
มุมปากหยางเหนียนเหนียนกระตุก หลุมส้วมอยู่ในลานบ้าน กลิ่นจะไม่แรงได้ยังไง?
เธอมองไปทางซ้าย บ้านหลังเล็กของเธออยู่ห่างจากกำแพงรั้วกว่า 40 เมตร การขุดร่องระบายน้ำเสียคงไม่ง่าย แต่ถ้าไม่ขุด วันหน้าต้องเสียใจแน่
เธอลองถามหยั่งเชิง “พี่ใหญ่ ทำส้วมแบบในเมืองที่กดน้ำชำระได้ไหมคะ? คือขุดหลุมส้วมไว้นอกกำแพงรั้วน่ะค่ะ”
“ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้” ชายคนนั้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก สีหน้าลำบากใจ “ต้องขุดยาวอย่างน้อย 40 เมตร ค่าแรงกับค่าท่อประปาแพงกว่าสร้างส้วมเสียอีก ไม่คุ้มหรอก เว้นแต่พวกคุณจะขุดทางระบายน้ำกันเอง”
หยางเหนียนเหนียนลังเล ค่าใช้จ่ายสูงขนาดนี้ ลู่สือเซินจะยอมไหมนะ?