หม่าเซี่ยวจู๋เพิ่งออกจากห้องมาก็เจอกับหยางเหนียนเหนียนพอดี
เห็นแม่สามีทำหน้าบึ้ง หยางเหนียนเหนียนจึงเป็นฝ่ายทักก่อน “พ่อ แม่ มากินข้าวค่ะ”
หม่าเซี่ยวจู๋กับลู่กั๋วจื้อไม่ตอบสักคำ ตรงไปนั่งข้างโต๊ะอาหารโดยไม่คิดจะล้างมือ
หยางเหนียนเหนียนก็ไม่สนใจ อย่างไรเสียของกินก็ไม่ได้เข้าปากเธออยู่แล้ว นิสัยแบบนี้ของพ่อแม่สามีก็ไม่ใช่เพิ่งเป็นเสียหน่อย ต่อให้กินข้าวโดยไม่ล้างมือมาตลอดครึ่งชีวิตก็ยังไม่ตาย ขาดอีกครั้งเดียวคงไม่เป็นไร
ลู่สือเซินยกกับข้าวเข้ามาในห้องโถง แล้วยื่นตะเกียบให้พ่อแม่ “กินข้าวกันเถอะครับ”
สองสามีภรรยาลู่กั๋วจื้อหิวจริง ๆ พอเห็นกับข้าวบนโต๊ะที่หรูหรายิ่งกว่าช่วงตรุษจีน ก็หยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย
ในความคิดของคนแก่ทั้งคู่ พวกเขามาบ้านลูกชาย ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไร
กินไปได้ราวเจ็ดถึงแปดส่วน หม่าเซี่ยวจู๋ก็เริ่มจับผิดหยางเหนียนเหนียน “ซื้อเนื้อทั้งที ก็ต้องซื้อเนื้อติดมันสิ เนื้อติดมันอร่อย กินแล้วหายอยาก แถมยังมีสารอาหาร ซื้อแต่เนื้อไม่ติดมันมาเยอะแยะทำไม กินเข้าไปก็ไม่ได้น้ำมัน กินไปก็เหมือนไม่ได้กิน”
หยางเหนียนเหนียนยังไม่ทันพูด ลู่สือเซินก็รับคำเสียก่อน “ผมเป็นคนซื้อเองครับ ผมชอบกินเนื้อไม่ติดมัน”
พอได้ยินว่าลูกชายชอบกิน หม่าเซี่ยวจู๋ก็เปลี่ยนท่าทีทันที พูดเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน “กินพอประมาณก็พอแล้ว ยังไงเนื้อติดมันก็อร่อยกว่า”
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องหันไปถามหยางเหนียนเหนียน “ปกติพวกเธอก็กินแบบนี้เหรอ มีทั้งน้ำแกงทั้งเนื้อ แถมยังเป็นข้าวขาว เดือนหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไร?”