“มีเรื่องอะไรเหรอ?” หม่าเซี่ยวจู๋ถาม
ลู่กั๋วจื้อหันไปมองลูกชายด้วยเหมือนกัน ครั้งก่อนที่ลูกชายพูดกับเขาอย่างจริงจังขนาดนี้ คือคราวที่ตัดสินใจเข้ากองทัพ
ตั้งแต่เกิด ลูกชายก็ไม่เหมือนเด็กคนอื่น ตอนคลอดออกมาใหม่ ๆ เขาไม่ยอมกินนมแม่ ทุกคนต่างคิดว่าเด็กมีปัญหาอะไรสักอย่าง คงเลี้ยงไม่รอดเสียแล้ว
ตอนนั้นคุณปู่ที่อายุเกือบร้อยปียังไม่เสีย ท่านบอกว่าเด็กคนนี้มีวาสนาดี มีดวงเป็นบัณฑิตฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊
ลู่กั๋วจื้อจำคำพูดนั้นขึ้นใจ จึงไปซื้อนมข้นจากในเมืองกลับมา ใครจะคิดว่าเจ้าหนูนี่จะดูดเอา ๆ อย่างแข็งขัน
อีกทั้งยังไม่ค่อยร้องไม่ค่อยงอแง เลี้ยงง่ายเป็นพิเศษ
ตอนเด็กคนอื่นน้ำมูกน้ำลายไหลย้อย เขากลับเอาแต่ชกมวยอยู่ตรงนั้นทุกวัน ไม่รู้ว่าฝึกอะไรอยู่
ตั้งแต่เล็กจนโต เขารู้ความและขยันมาตลอด จนกระทั่งโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเข้ากองทัพ
“เพื่อนร่วมรบของผมเสียชีวิต ทิ้งลูกชายไว้คนหนึ่ง ไม่มีใครดูแล ผมเลยรับเขามาเลี้ยง” ลู่สือเซินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ลู่กั๋วจื้อยังไม่ทันพูดอะไร หม่าเซี่ยวจู๋ก็เดือดขึ้นมา “แกคิดอะไรอยู่กันแน่? ถ้าอยากมีลูก แกกับเหนียนเหนียนก็มีสักสองสามคนสิ พวกแกก็ไม่ได้มีลูกไม่ได้สักหน่อย จะเลี้ยงลูกคนอื่นทำไม? มีปากเพิ่มมาอีกปากก็ต้องกินข้าว ต้องซื้อธัญพืชไม่ใช่เหรอ?”
โอ๊ย นี่เธอเลี้ยงลูกชายโง่ ๆ มาหรือไงกันนะ? ทำไมถึงชอบทำแต่เรื่องที่ทำให้เธอโมโหจนแทบตายแบบนี้
ลู่กั๋วจื้อก็ไม่เห็นด้วย เขาทำหน้าขึงขังแล้วพูดว่า “ครอบครัวเราไม่ได้ร่ำรวยอะไร ถ้าแกจะเลี้ยงเด็กผู้หญิงก็ยังพอว่า แต่ดันเป็นเด็กผู้ชาย ต่อไปต้องส่งเสียให้เรียนหนังสือ แล้วยังต้องแต่งเมียให้เขาอีก ต้องใช้เงินเท่าไรกัน?”