“จิ๊ อยากได้ขนาดนั้นเลยเหรอ? เข้ามาเอาเองสิ—” โจวซื่อหรานยกมุมปาก มีดผีเสื้อหมุนคว้างอยู่ระหว่างข้อนิ้วเรียวงามจนชวนตาลาย
ผู้ชมที่เพิ่งเข้ามาดูไลฟ์ได้ไม่นานต่างพากันตะลึง
【???】
【ขำจะตาย พี่ผมเงินคนนี้กร่างชะมัด นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่รายการสลับชีวิตเริ่มไลฟ์เลยหรือเปล่าที่ห้องไลฟ์ถูกปิด?】
【คุณชายจากเมืองสองคนในครั้งนี้นิสัยโดดเด่นกันคนละแบบเลย】
【เดี๋ยวนะ? จะบอกว่าโจวซื่อหรานมีนิสัยโดดเด่นก็พอเข้าใจได้ แต่เสิ่นเจวี๋ยตั้งแต่เริ่มไลฟ์จนถึงตอนนี้ยังไม่พูดสักคำ แถมไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองกล้อง ดูออกได้ยังไงว่านิสัยเป็นแบบไหน?】
【นี่ พวกคุณไม่คิดจริง ๆ เหรอว่าเสิ่นเจวี๋ยนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วดูมีเสน่ห์มาก? เป็นความรู้สึกหม่นหมองเบื่อหน่ายต่อโลกแบบนั้นน่ะ แย่แล้ว หน้าตาหล่อสะใจมากเลยเสิ่นเจวี๋ย】
【??? ค่านิยมวิ่งตามหน้าตาไปแล้วสินะ】
【แต่ฉันมองเสิ่นเจวี๋ยแล้วรู้สึกว่าเขาเป็นออทิสติก】
มีดผีเสื้อในมือโจวซื่อหรานถูกเขาหมุนเล่นจนแทบกลืนเป็นส่วนหนึ่งของร่าง ดวงตาหงส์เรียวยาวเต็มไปด้วยแววร้ายกาจและท้าทาย ในเวลานี้ความเงียบกลับสื่อความหมายยิ่งกว่าคำพูด
แฝงความเย้ยหยันเต็มเปี่ยม
คมมีดวาววับเย็นเยียบ แค่มองก็รู้ว่าลับคมมาแล้ว
ไม่มีใครกล้าเข้าไปแย่งจริง ๆ หากพลาดพลั้งขึ้นมาแล้วมือขาดอะไรไปสักอย่างคงไม่ดีแน่
ไม่มีใครรู้ว่าคุณชายเล็กผู้ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมและมีฐานะสูงส่งอย่างเขา ไปฝึกฝีมือบนมือมาได้อย่างไร
คล่องแคล่วเกินไปหน่อยแล้ว