ไม่มีใครคาดคิดว่าหมู่บ้านกลางหุบเขาอันห่างไกลและยากจนเช่นนี้ จะเลี้ยงดูหญิงสาวผิวขาวผ่องสดใสได้ถึงเพียงนี้
บนตัวเธอมีความมีชีวิตชีวาที่ไม่ถูกกรอบทางโลกพันธนาการ ราวกับภูตน้อยที่เดินเล่นอยู่ท่ามกลางขุนเขา
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะมีคนได้สติ ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ หลังจากนี้พวกคุณจะได้เห็นเธอทางโทรทัศน์ แต่ตอนนี้เราอยู่ในโหมดไลฟ์ ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเราตอนนี้ ผู้ชมมองเห็นได้ทั้งหมด”
“เอ๊ะ...?” ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ “จริงเหรอคะ?”
“แน่นอนสิ ถ้าไม่เชื่อก็ทักทายผู้ชมในห้องไลฟ์ดูสิ” ผู้กำกับภาพติดตามถามจำนวนคนที่กำลังรับชมอยู่ในห้องไลฟ์ “ตอนนี้มีผู้ชมเป็นแสนคนเลยนะ ทุกคนมองเห็นเธอได้”
เมื่อเผชิญหน้ากับสาวน้อยราวกับนางฟ้า ชายร่างกำยำที่ถือกล้องตามถ่ายยังอดเปลี่ยนเสียงเป็นอ่อนหวานไม่ได้
ซังหลิงยิ้มจนตาหยี แล้วขยับเข้าใกล้กล้อง “มีคนเป็นแสนมองเห็นฉันจริง ๆ เหรอคะ? มหัศจรรย์จังเลย—ฉันต้องทักทายยังไงดีคะ? สวัสดีค่ะ? ไฮ? ตอนนี้ข้างนอกมีวิธีทักทายแบบไหนที่กำลังฮิตกว่ากันไหมคะ?”
ท่าทางเปิดเผยเป็นธรรมชาติของเธอชวนให้คนชอบเป็นพิเศษ แม้เสื้อผ้าทั้งตัวจะรวมกันแล้วราคาไม่ถึง 50 หยวน แต่พอได้มองเธอ ผู้ชมกลับรู้สึกสบายใจ ราวกับได้ดื่มน้ำเย็นในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว ความชุ่มชื่นแผ่ซ่านจากภายในสู่ภายนอก
【สวย! จน! ตะลึง!】
【ให้ตายสิ น้องสาวคนนี้ดูมีชีวิตชีวามาก】
【หวานจนใจละลายแล้ว】
【นี่แหละที่แม่บอกว่า เปิดเผยเป็นธรรมชาติใช่ไหม?】
【ทำไมทุกคนชมกันหมด ฉันว่ามันแปลก ๆ นะ ผู้หญิงที่ชื่อหลิงอะไรนี่หน้าตาไม่เหมือนสาวจากชนบทเลยสักนิด ทั้งโจวซื่อหรานกับเสิ่นเจวี๋ย ถ้าบอกว่าเป็นเด็กฝึกวงบอยแบนด์เกิร์ลกรุ๊ปที่มาออกรายการเพื่อสร้างชื่อแล้วเดบิวต์ ฉันยังเชื่อเลย แต่นี่มันรายการ ‘สังเกตการณ์มนุษย์’ นะ!】
【ในที่สุดก็มีคนพูดในสิ่งที่ฉันคิดแล้ว ผู้หญิงคนนี้สวยเกินไปหน่อย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าโตมาในที่แบบนี้ตั้งแต่เด็ก】
【คนที่เหยียดคนต่างถิ่นก็อย่าให้มันเกินไปนักสิ สาวจากชนบทอย่างพวกเราทำไมเหรอ? ที่แบบนี้มีคนเก่งคนงามตั้งเยอะแยะ ไม่เคยเห็นไม่ได้แปลว่าไม่มี】
【เธอเดบิวต์ฉันก็ไม่ขัด ได้ยินไหม? ฉัน! ไม่! ขัด!】