“อ๊า!!”
ซังอวี๋เผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ตอนล้มลง ผู้ชมถึงกับเห็นฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมา
น่าอายชะมัด
ชั่วขณะหนึ่ง ซังอวี๋อยากให้พื้นแยกออกแล้วมุดหนีลงไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เป็นเพราะซังหลิงแท้ ๆ ทำไมไม่ดึงเธอไว้—
“นี่ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ซังหลิงทำหน้าตึง เดินย้อนกลับมานั่งยอง ๆ ตรงหน้าซังอวี๋ แล้วยื่นมือไปหา
ซังอวี๋อาศัยจังหวะที่กล้องถ่ายสีหน้าไม่ติด ถลึงตาใส่ซังหลิงอย่างแรง
ซังหลิง: “?”
เธอไม่ได้ตามใจซังอวี๋ แถมยังถามอย่างงุนงงว่า “เธอถลึงตาใส่ฉันทำไม ซังอวี๋ ช่วงนี้เธอแปลกไปมากจริง ๆ!”
ซังอวี๋ไม่คิดว่าซังหลิงจะพูดตรงขนาดนี้
สีหน้าอำมหิตบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไป
จนกระทั่งตากล้องได้ยินแล้วรีบอ้อมมาด้านหน้า เธอถึงได้ลนลานแก้ตัวทันที “ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ทำ... ซังหลิง ทำไมเธอต้องใส่ร้ายฉันด้วย...”
ซังหลิงกลอกตาใส่ ก่อนยื่นมือไปดึงซังอวี๋ขึ้นมา
“จะนอนคว่ำอยู่บนพื้นอีกนานแค่ไหน?”
น้ำเสียงของเธอไม่ค่อยดีนัก เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดกับซังอวี๋ให้มากความ
พอดึงอีกฝ่ายขึ้นมาได้ เธอก็หันหลังเดินฉับ ๆ จากไป ไม่นานก็ทิ้งซังอวี๋ไว้ข้างหลัง
ผู้ชมเห็นเพียงซังอวี๋ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วร้องไห้เงียบ ๆ
ทำท่าราวกับถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมแสนสาหัส
ทุกคนต่างเอือมระอาสุด ๆ
【จะร้องไห้เรื่องอะไรนักหนา ฉันล่ะยอมเลย รายการช่วยลดภาพซังอวี๋ลงหน่อยได้ไหม ไม่เข้าใจเลยว่ายัยนี่จะทำตัวน่าสงสารไปเพื่ออะไร】
【ซังอวี๋ ความอิจฉาที่มีต่อสาวน้อยเขียนอยู่บนหน้าเลยนะ】